Klantreis

Introductie

klantreis

Ik ga op reis en neem mee……… de komende weken kunnen jullie mijn ervaringen lezen bij het (ver)kopen van een huis. Het proces door de ogen van een gewone, niet ervaren, klant van KockvanBenthem makelaars. Mijn naam is Stephanie Veerdig, jong van geest maar toch al 51 jaar op de teller. Getrouwd met Peter, die veel mensen in Oldenzaal (en daarbuiten) een stralende glimlach bezorgt in zijn mondhygiëne praktijk. Moeder van twee prachtige dochters Michelle (19) en Frederique (16). Verder maakt bruine Labrador Puck ons levendige huishouden nóg levendiger. Op dit moment wonen we in Oldenzaal op de Graven Es. Al vijfentwintig jaar wonen we met enorm veel plezier aan de Ardennenlaan. En binnenkort verhuizen we naar de binnenstad.

Je kunt je mij het beste voorstellen als een jongleur met heel veel verschillende ballen in de lucht. Ik ben een duizendpoot, niet dat ik alles kan, zeker niet, maar ik houd van veel verschillende dingen. Ik ga door het leven onder het motto: Life is short eat dessert first. Ik ben opgeleid als Diëtist en als voedingsdeskundige werkzaam bij Distrivers. Samen met mijn collega’s zorgen wij ervoor, dat mensen in zorginstellingen iedere dag een optimale maaltijdbeleving hebben. 

In mijn vrije tijd zwem, hockey, tennis en golf ik graag. Ik houd van koken en bakken, van wandelen met de hond en vind het heerlijk om in een goed boek te kruipen. Naast dit alles krijg ik van schrijven ontzettend veel energie. Dus ik hoefde niet zo lang na te denken, toen ik gevraagd werd om mijn ervaringen als klant van KockvanBenthem op papier te zetten. Ik hoop dat je geniet van mijn wekelijkse columns! Vanaf 10 maart 2021 elke week een nieuwe beleving.


H1 VT-Wonen van Stephanie; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

VT-Wonen van Stephanie

“Gaan jullie verhuizen? Vraag van een buurvrouw in oktober, nadat wij voor de tigste keer spullen op Facebook aanboden. “Nee, dat is niet de bedoeling”, antwoordden wij toen nog naar waarheid.

Verhuizen, het lijkt het wel alsof iedereen om ons heen er mee bezig is. Het was echt het laatste waar ik mee bezig was. Ik ben gehecht aan de plek waar ik al 25 jaar woon, waar onze kinderen geboren zijn. Een heerlijke straat waar we samen Pasen, zomer, Kerst en oud en nieuw vieren. Waar bij het eerste zonnestraaltje iedereen buiten te vinden is en in is voor een praatje. Ik was in ons gezin dan ook degene die zich met hand en tand verzet heeft tegen een verhuizing. Niet alleen de leuke straat hield me tegen, iedere verandering drukt bij mij de onrust toets diep in. Een aantal jaren geleden dachten onze beide interieur begaafde dochters hun moeder, zonder ingebouwde VT-wonen-module, te verrassen. Ik kwam niets vermoedend thuis, terwijl zij met z’n tweetjes alle meubels in de woonkamer verschoven hadden. Werkelijk alles!!! stond op een andere plek, ik was totaal van slag. Dan kun je ongeveer voorstellen wat alleen denken aan een verhuizing in mijn hoofd al teweeg brengt." 


H2 Jagers & verzamelaars van Stephanie; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H2 Jagers & verzamelaars van Stephanie

Bij het denken aan een verhuizing schieten er plaatjes doormijn hoofd van mijn zolder. Ik zeg altijd gekscherend dat wij zijn blijven steken in het tijdperk van “jagers en verzamelaars”. In plaats van planten en bessen, verzamelen wij spullen. Ieder hoekje hebben we maximaal benut met spulletjes. Eerdere pogingen om op te ruimen, strandde altijd met de tekst:”Nee, gaan we niet weggooien misschien kunnen we het nog gebruiken. Nee, dat is van de kinderen, dat is leuk voor later. Ah nee, niet mijn oude Barbies, treinen, elpees…. dat is zonde.” Dus bleef onze zolder en de dependance van de zolder, de garage, een pakhuis volgestouwd met spulletjes. Een gemiddelde rommelmarkt kraamhouder (drie keer woordwaarde) zou er in het pre-Coronatijdperk dolgelukkig van zijn geworden. Mijn standaardgrap over ons huishouden is al jaren: ”Als er inbrekers in ons huis komen, gaan ze weer weg omdat ze denken dat er al ingebroken is”. Het is dus waarschijnlijk wel enigszins voorstelbaar, hoe het met mijn stress hormoon level ging, toen we na de eerste opruimactie toch gingen nadenken over een ander huis.


H3 Adje Adje van Stephanie; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H3 Adje Adje van Stephanie

Met een zusje in de makelaardij en een dochter die Vastgoed en Makelaardij studeert, zou je denken dat je een beetje het klappen van de zweep kent. Toch ging er een wereld voor ons open, toen we na vijfentwintig jaar steady gewoond te hebben, de huizenmarkt op stapten. Mijn zusje zei: “Je moet gewoon beginnen met bezichtigen, als je eenmaal begonnen bent, wil je vanzelf verhuizen. Vooral ook veel huizen gaan bekijken

Dus ik weeeeer als laatste van het gezin, toch maar dé app voor de verhuizer (en nieuwsgierige mensen) Funda geïnstalleerd. Het is overigens Fundaaah en niet Foendah. Funda is namelijk afgeleid van fundum, nee nee niet van adje adje, maar van de betekenis “landgoed”. Ik dacht eerst dat de app het bij mij niet deed, maar het blijkt dat wij in een zeer gewilde vijver zitten te vissen. Voordat je de foto’s van een potentiële nieuwe woonlocatie hebt bekeken, heeft iemand anders het voorlopig koopcontract al getekend. Het is (op dit moment) een snelle overspannen markt, waar je je bijna niet op kunt begeven zonder dat je een beetje kennis van zaken hebt. " 


H4 Woonwens van Stephanie; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H4 Woonwens van Stephanie

Funda kent veel filters, dus je moet wel een beetje weten wat je wilt zoeken. Allereerst maar even nagedacht, wat willen we nu eigenlijk? Het antwoord: “het huis waar ik nu woon”, werd niet goed gerekend. Okay dan wil ik: beneden slapen en baden, een zeker zo grote woonkeuken als ik nu heb, evenveel of meer ruimte. Mijn man wilde bovendien een bredere oprit en allebei dachten we in de richting van een vrijstaand huis. Een tuin, daar hoeft voor ons alleen een stoel in te kunnen om lekker in de zon te zitten. Waar wil je wonen? De app van manlief kwam met allerlei huizen in Ootmarsum, De Lutte, Denekamp, Beuningen, Weerselo en mijn Funda liet alleen Oldenzaal en een klein stukje buitengebied zien. Belangrijk om het samen over mijn mening eens te worden. Onze twee dochters hadden daar natuurlijk ook een belangrijke stem in. Oldenzaal werd dus het definitieve zoekgebied. Dromen is hartstikke leuk, maar nuchter bekeken moet het uiteindelijk ook betaald worden. De laatste zoekfilter was dus een bezoek aan een expert op het gebied van geldzaken.


H5 Druk op <Zoek> van Stephanie; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H5 Druk op  Zoek

Het hypotheek gesprek van 25 jaar geleden, kon ik me niet meer herinneren. Ik vind financiën gewoon helemaal geen leuk onderwerp, die plaatjes had ik allang uit het archief gegooid. Hypotheekgoeroe Erik, nam ons bij de hand en leidde ons rond in het hypothecaire doolhof. Na anderhalf uur met de financiële billen bloot, wisten we in ieder geval wát we bij het zoekfilter van € tot € reëel konden en wilden invullen. Vooral ook wilden, want pensioen lijkt nog ver weg, maar staat natuurlijk sneller op de stoep dan je denkt (en wilt). Wanneer je de deur van je kantoor voorgoed achter je dicht hebt gedaan, is het handig dat je dan ook nog een boterham kunt kopen. Alle filters ingevuld druk op <ZOEK>. 


H6 Steffies droomboom; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H6 Steffies droomboom

Hoe vind je in dit redelijk overbevolkte bos, jouw ideale droomboom? Door vooral veel te gaan kijken, aldus mijn zusje. Niet bang zijn dat je de tijd van de makelaar verdoet. Ook weten wat je niet wilt, is goed om je uiteindelijke droomhuis te vinden. Ik blijk toch kritischer dan gedacht. Ik keur een aantal huizen af, omdat ik de keuken niet mooi vind of omdat ik de badkamer tegels afschuwelijk vind. Het duurt even voordat we iets vinden wat we beide de moeite van bezichtigen waard vinden. Het is een huis waar veel aan moet gebeuren, voordat het in de buurt kan komen van onze droomwensen. Een zwager met verstand van bouwen is in zo’n geval een uitkomst. Een snelle inschatting van onze wensen leverde een bedrag op van €150.000 bovenop de vraagprijs. Bert Kock leidde ons rond en dacht ook mee. “Je zou de trap kunnen verleggen, de kinderen zijn al wat groter dus de ruimte boven heb je over een paar jaar niet meer per se nodig”, etc. etc.. Ik vond het fijn, dat iemand met iets meer verstand van huizen dan wij, ons hierin een beetje aan de hand nam. Informerend, niet dwingend. Dan ga je weer naar huis en begint het afwegen. Ligging is mooi, potentieel is mooi maar dit, dit en dit vinden we niet mooi. Is er wat aan te doen? Zeker was er wat aan te doen, maar geld, tijd en moeite maakte het waarschijnlijk nog niet onze droomboom. Onze eerste bezichtiging leverde dus een no-go op. Moet je in zo’n geval de makelaar afbellen? Of weten ze doordat je geen bieding doet dat je geen interesse hebt? Wij vonden het wel zo netjes om te laten weten dat wij geen interesse hadden. Op naar het volgende huis.


H7 Mensen lezen; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H7 Mensen lezen

Ooit had ik al eens gehoord, dat mensen briefjes in de brievenbus stoppen van huizen waar ze interesse in hebben. Nooit gedacht, dat ik dat zelf nog een keer zou doen. Mijn nichtje appte, dat ze had gezien, dat haar overbuurvrouw uit haar huis ging en dat ze dacht dat het verkocht zou gaan worden. Aangezien een huis net een duur warm broodje is wat over de toonbank gaat, dacht ik: ”ik ga een briefje in de brievenbus doen”. Met het briefje op zak, reed ik naar het betreffende huis. Ik voelde me opgelaten, alsof iedereen kon zien wat ik ging doen. Op zoek naar de brievenbus, keek ik schichtig om me heen. Snel schoof ik het briefje in de bus en durfde amper het huis in te kijken. Domme doos, denk ik nu. Wat maakt het toch uit wat anderen van je denken. Helaas kregen we geen reactie op het briefje. Enige tijd later kwam het huis toch op Funda te staan. We kregen een mail met vooraankondiging van een makelaar. Bezichtiging twee gepland. Andere makelaar, andere stijl, maar even aardig en ook kundig. Deze makelaar vroeg ons, hoe we op dit huis kwamen. Hij dacht niet dat het geschikt zou zijn voor ons (en onderbouwde dat ook). Ook hier zou veel geklust moeten worden. Voordeel zou zijn dat we niet meer hoefde te tuinieren, nadeel zou zijn dat de gemeente waarschijnlijk niet akkoord zou gaan als we onze keuken tot op de stoep zouden uitbreiden. De kavel was te klein om de plannen uit te voeren. Ik denk dat makelaar 2 ons ook goed had ingeschat, als zijnde niet geschikt voor dit huis. In een later gesprek met hem, vertelde hij dat een groot gedeelte van zijn werk bestaat uit het ‘lezen’ van mensen. Ik denk dat het inderdaad een belangrijke competentie is voor een makelaar.


H8 Huispedia; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H8 Huispedia

Zoals ik al aangaf ging er voor ons een wereld open, toen we de huizenmarkt betraden. Via via hoorden we van “Huispedia”. Een site voor het onderhands verkopen van je huis. Het onderhands verkopen (zonder tussenkomst van de makelaar) heeft niet onze voorkeur. Juist omdat we zulke newbies zijn, zijn we als de dood dat we in dit belangrijke proces stappen overslaan. Er stonden niet zoveel huizen op Huispedia, maar eentje trok onze aandacht. Dan moet je dus zelf contact opnemen en een bezichtiging regelen. Ontzettend leuk ontvangen, mooie rondleiding gehad en wat een charmant huis was dit, overal leuke hoekjes en ruimtes. Als we de eigenaar voor de vierde keer een vlizo trap naar beneden zien trekken, zeggen we gekscherend tegen elkaar: “We kunnen wel stoppen met opruimen, opbergruimte genoeg”. Voor ons waren er wel een paar ‘maren’. Nieuwe keuken, we vonden de slaapkamers en totale leefruimte niet een vooruitgang t.o.v. ons huidige huis en tot slot zit er asbest in het dak. Dat hoeft er niet per se uit, vanwege het gesneuvelde asbest akkoord, maar wij zouden het willen verwijderen en dan draai je zelf voor de kosten op. We geven aan geïnteresseerd te zijn, maar we willen graag een indicatie hebben van wat de vraagprijs gaat worden. Voor ons zelf hebben we een beeld wat we zouden willen betalen en weten wat er aan extra kosten te verwachten is. Helaas is de vraagprijs bijna een ton hoger dan wij wilde uitgeven en dan zouden daar bovenop nog de kosten komen om onze wensen te realiseren. Jammer, maar er komt vast wel weer een ander huis. 


H9 Van vrijstaand naar rijtje; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H9  Van vrijstaand naar rijtje; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Het ‘Huispedia-huis’ kwam met zijn vraagprijs boven het door onszelf gestelde limiet, maar dat was niet wat we qua hypotheek zouden kunnen bekostigen. Ik had vanaf het begin al een huis gezien, wat ik leuk vond en waar ik iedere keer op terugkwam. Mijn man vond het huis echter te duur. Geduld bleek maar weer eens een schone zaak. Het ‘Huispedia-huis’ bracht ons (hem, ik was al om) aan de andere kant van de eigen gestelde magische grens. En warempel, hij wilde mee kijken. Het huis stond al eventjes te koop, ik vermoed omdat het verre van een standaard huis is. Ik informeerde of we konden gaan kijken. Alsof de duvel er mee speelde, bleek dat er die week nog een bezichtiging gepland stond. De radertjes in mijn hoofd namen een strategische houding aan. Dat zegt op zich niet zoveel, maar het leest wel leuk 😄. Ik bedacht me, dat we dan wel voor de volgende bezichtiging moesten weten of wij het de moeite waard zouden vinden en wat we zouden willen bieden. Bij huizen die zeer gewild zijn, kan het ook zijn dat je een bieding in een enveloppe doet en dat er op een vastgesteld tijdstip bepaald wordt wie de gelukkig koper wordt. Dat was in dit geval niet zo. Het huis voldeed aan bijna geen van onze woonwensen: geen oprit, een rijtje i.p.v. vrijstaand, een trap extra, voordat je op de slaapverdieping bent en toch……… Wat een leuk huis! Ik voel het direct als ik over de drempel ga. En ook mijn man is enthousiast. Dit is het eerste huis waar we onszelf zien wonen. Puur op gevoel, hebben we blijkbaar al heel snel een keuze gemaakt. Bob leidt ons kundig rond en beantwoordt al onze vragen. Als we de grote kelder zien, is het probleem van:” Waar laten we alle spullen, die nu zo zorgvuldig door een kastdeur tegengehouden wordt?” opgelost. We gaan enthousiast naar huis en bespreken met elkaar hoe wij graag willen dat het verder gaat. Het is natuurlijk zijn werk, maar ik vind het knap hoe integer de belangen van iedere partij worden behartigd door Bob (en zijn collega’s). 


H10 Wie betaalt bepaalt; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H10 Wie betaalt bepaalt; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Thuis bespreken we met elkaar dat we het wel zien zitten. Natuurlijk moeten onze dames het er ook wel mee eens zijn. Alhoewel in ons huis: ”Wie betaalt bepaalt”, een gevleugelde uitspraak is, willen we de mening van onze kinderen toch wel mee laten wegen. Er is één slaapkamer aan de kleine kant. We hebben inmiddels met onze bouwkundige zwager overlegd en gaan een kast onder een trap afbreken, waardoor er meer ruimte ontstaat. Als we het aan de kinderen voorleggen, zegt de oudste dat zij daar wel wil slapen. Dan zijn er eigenlijk geen drempels meer. Nou ja klein detail, de verkopers moeten het huis nog aan ons willen verkopen. Ik geef de volgende dag onze bieding door aan Bob. “The game is on…”, het wachten begint. Het duurt niet zo lang voor Bob terugbelt. Ons eerste bod is te laag, of we een nieuw bod willen doen. We doen een hoger bod en bedingen er nog wat spullen bij die in de ‘ter overname’ lijst staan. Dat bod wordt geaccepteerd. “Blij!” “De duurste dag van je leven”, zegt mijn zusje nadat ze ons feliciteert met de aankoop van ons nieuwe huis. Dat denk ik ook. 


H11 Bijna met pensioen; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H11 Bijna met pensioen; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Het is maar goed, dat ik niet precies wist wat me te wachten stond. Ik zag al op tegen het opruimen, maar het regelen van een hypotheek is echt niet mijn ding. Zoals je al hebt kunnen lezen ben ik, als het op financiën aankomt, net een struisvogel. Ik stop mijn hoofd diep in de grond, ik vind de materie zooooo saai. Het is echt niet zo dat ik geld in stapeltjes op de plank heb liggen en dat ik het me daarom kan veroorloven om er niet aan te denken. Ik vind het gewoon echt een stom onderwerp. Dat worden dus een paar zware weken. We hebben voor werktijd wederom een afspraak gemaakt met Erik Zandstra in Borne, ons geadviseerd door onze accountant. We krijgen een mini college over hypotheken. Oh ja annuïteit en ah ja lineair, zo zat het. De rente is op dit moment nog laag, 20 jaar vast of 30 jaar vast. Auw auw, ik word even met de neus op de feiten gedrukt dat de high speed knop richting pensioen al gedeeltelijk is ingedrukt. Tikkerdetik, Erik’s vingers razen over het toetsenbord. Af en toe stopt hij even om wat gegevens te vragen. Binnen no time, laat hij op een groot scherm zien op welk maandbedrag we gaan uitkomen en hij vertelt van alles wat je moet weten. We krijgen een bak huiswerk mee. Ik wist niet dat je zoveel verschillende dingen moest verzamelen. Van bankafschriften, tot kopieën van je ID-bewijs, tot werkgeversverklaring, BKR gegevens, pensioengegevens etc. etc.. Op de kop in de la en achter de schotten op zolder, om al deze gegevens op te duikelen. We hebben maar een mapje op de computer aangemaakt en daar alles in opgeslagen. Dat was een goede keus, want verschillende stukken hebben we voor andere doeleinden ook weer nodig gehad. 


H12 Zelfstandig ondernemer; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H12 Zelfstandig ondernemer; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Mijn man is zelfstandig ondernemer, dat levert in dit geval een extra hobbel op. Banken streven naar zekerheid, dat ze het door hen voorgeschoten kapitaal ook weer terugkrijgen. Er moet voor zijn inkomen een zogenaamde inkomenstoets worden gedaan. Er wordt dan een rapport opgesteld, waarbij het inkomen geanalyseerd wordt. Ze checken of de onderneming solvabel en liquide is. Allemaal mooie woorden die aangeven of je een gezond bedrijf hebt en of je aan je betalingsverplichtingen kunt voldoen. Voordeel van deze analyse is, dat de hypotheekverstrekker met een positieve advies in dit rapport, de cijfers niet meer door hoeft te akkeren en dat we dan door kunnen naar de eindfase van het traject: de hypotheek. Maar om door te mogen dringen naar die fase van het spel, moeten er ontzettend veel digitale ‘papieren’ worden aangeleverd. De accountant moet met bloedspoed de jaarcijfers 2020 in orde maken. Het nieuwe jaar is amper begonnen, dus dat is normaliter niet iets wat nu al moet. We leveren alles aan wat aangeleverd moet worden. Maar er komen steeds weer vragen om andere papieren. Net als je denkt, dat ze niet nog meer kunnen verzinnen wat ze jou kunnen laten opzoeken in je administratie, krijg je weer nieuwe huiswerkopdrachten. Normaliter duurt dit traject vijf dagen. Vanwege de drukte neemt het echter drie! weken in beslag. We beginnen hem te knijpen, want de ontbindende voorwaarden lopen binnenkort af. Erik de financiële man, heeft zich inmiddels als een Pitbull vastgebeten in ons dossier. Hij heeft dagelijks contact met het Raadhuys (niet te verwarren met ’t Raedthuys in Oldenzaal) om te zorgen dat er vaart achter gezet wordt. Uiteindelijk krijgen we groen licht en kunnen we verder met het aanvragen van de hypotheek. Parallel daaraan lopen echter ook nog tal van andere zaken.

Lees alle hoofdstukken van Stephanie haar klantreis hier:
http://bit.ly/klantreis-kvbm


H13 Move.nl; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H13 Move.nl; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Zoals het invullen van allerlei vragenlijsten van KockvanBenthem Makelaars. Nadat we het voorlopig koopcontract hebben getekend, krijgen we een mail met uitleg dat we van alles moeten gaan invullen op een site Move.nl. Ik heb de afgelopen tijd zoveel afgestoft in mijn geheugen om de lijst van zaken in te kunnen vullen. Wanneer hebben we ook alweer verbouwd? En de overkapping in de tuin van wanneer is die? Uitzoeken wat de datum is dat je bepaalde dingen die je voor lief neemt, omdat ze totaal oninteressant zijn totdat ze het niet doen zoals de verwarmingsketel, hebt aangeschaft. Wat neem je wel mee en wat bied je ter overname aan. Mijn ik-wil-mijn-huiswerk-goed-maken houding is in zulke gevallen bloedirritant. Je kunt dan namelijk geen vraag lezen, zonder hem te willen doorgronden. Daisy gaf ons alle antwoorden om het brein weer te sussen en zo ploeterden we alles door. Hey weeeeer een ID bewijs uploaden. Maar ook stukken zoals opdrachten tot dienstverlening, eigendomsbewijs van je huis en het energielabel moesten geüpload worden. Gelukkig hadden we vorig jaar het energielabel al aangevraagd, zodat het nog voor 5€ kon. Nu is het een stukje duurder. We vonden eigenlijk het stuk met de statistieken van Funda veel interessanter dan al het papierwerk, maar ja daarvoor moeten er eerst foto’s gemaakt worden. 


H14 Mars & Venus; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H14 Mars & Venus; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Het maken van de foto’s is gepland. Dezelfde dag komt ook Blinqlab om ons huis op te meten. Ik leer dat als je de inhoud van je huis niet goed vermeld, dit later tot problemen kan leiden die je veel geld kunnen gaan kosten. De dag voor de foto’s genomen worden, nemen we ons huis weer onder handen. Bloemetjes erin. Voor mij heel bijzonder, want ik ben namelijk de enige vrouw die je geen plezier doet met een bosje bloemen. Styliste Annemarie van Styling for You komt me helpen om het huis fotoklaar te maken. Annemarie is mijn vriendinnetje en ik ken haar al een tijdje, maar de Annemarie die mijn man door het huis jaagt en hem opdraagt om dit en dat en dat op te ruimen die ken ik niet. Ik moet er erg om lachen. Tegelijkertijd is het superfijn dat iemand helpt, want zoals je weet ben ik niet zo interieurbegaafd. Haar bus lijkt oneindig gevuld met plantjes, vazen, kleedjes, kussen, kaarsenstandaards, matjes, nep bontjes en nog heel veel andere MVO’s (moeilijk afstofbare voorwerpen). Ik vind het geweldig, ken mijn huis bijna niet terug. Mijn man vindt het maar niets, want hij kent zijn huis niet meer terug en snapt niet dat je een rieten placemat aan de muur hangt. Iets van Mars en Venus toch?


H15 Glamour achter de schermen; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H15 Glamour achter de schermen; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Het huis gereed voor de foto’s. Auto’s vol gepakt met zooi. Want hoe leger hoe beter is me op het hart gedrukt. Onze fotograaf is Elke, heerlijk nuchtere vrouw. Ze neemt de touwtjes in handen en stelt haar materiaal op. Ze maakt uit alle mogelijke hoeken verschillende foto’s. Mijn zusje is gekomen om te helpen slepen waar nodig. We halen de groenbak uit de tuin, zodat die bij het maken van de foto’s niet het beeld van binnen naar buiten verstoord. Aangezien er niets meer in het huis staat, hoeven we niet te slepen met meubels. De badkamer hadden we iets te rigoreus aangepakt. Daar mocht wel wat bij in. Dat was een groot compliment voor een jager-verzamelaar. Op zolder hoeven we alleen het wasrek te verschuiven, het tafeltje wat ik wilde weghalen, mocht gewoon blijven staan. Dan is de tuin aan de beurt. We hadden geluk, de sneeuw van de afgelopen week was half gesmolten. Ik had met emmers warm water de sneeuw in de achtertuin weggewerkt, zodat het alleen in onze tuin net leek alsof het nooit gesneeuwd had. De voortuin was ik vergeten. Ik had wel mijn halfdode Lavendel uit het ijzige zand gegraven en vervangen door frisse planten. Nu moest de sneeuw nog. Beetje water erover klaar. Ik dacht slim te zijn en de rest van het water over de tegels te gieten. Dat was dus niet goed, want dan glimt het anders. Dus ik heb met de trekker water staan dweilen in de voortuin. Zo ziet glamour er dus achter de schermen uit. Het resultaat is prachtig geworden. Er zijn slechts twee foto’s die niet door de ballotage zijn gekomen. Op de foto’s staat een prachtig licht en ruim huis. Teamwork makes a dream work.


H16 Met de billen bloot op Funda; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H16 Met de billen bloot op Funda; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Het uur voor de verkoop van ons huidige huis is aangebroken. Wij hebben de foto’s en teksten goedgekeurd. Het is natuurlijk ons huis, maar ik had er toch echt niet bij stil gestaan, dat wij uiteindelijk degene zijn die bepalen wat we voor ons huis gaan vragen. De makelaar geeft een advies en dat hoef je natuurlijk niet over te nemen. Mijn vertrouwen in onze makelaar is groot. Bob belt mij als alles klaar is nog een keer op en we spreken de gang van zaken door, we besluiten nog iets aan de prijs te doen. “Vanavond komt jullie huis op Funda en je krijgt van Daisy een update als er bezichtigingen gepland zijn”. Hij legt uit dat we dat de afspraken via de mail bevestigd krijgen en dat het ook in Move.nl zichtbaar is. Rondom half zeven is de spanning in ons huis te snijden. We verversen iedere keer de Funda site, totdat het er eindelijk op staat. We delen het bericht van KockvanBenthem Makelaars op socials en onze vrienden en bekenden delen met ons. Veel “succes met de verkoop” berichtjes. Dat voelt op een grappige manier wel fijn. Het maakt de stap naar verhuizen ook concreter. Als ik de volgende morgen de oprit afrijd, dringt voor het eerst tot me door, dat ik straks na 25 jaar een heel andere straat uit ga rijden.


H17 Bezichtigen; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H17 Bezichtigen; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

De dag nadat we officieel live zijn gegaan, krijgen we een update van Daisy. Ze vraagt me keurig of het uitkomt en geeft daarna een overzicht van de bezichtigingen die gepland zijn voor over een week. Het zijn er negen, ik vind het niet slecht voor een eerste dag. We hebben per slot van rekening maar één koper nodig. Ze informeert voorzichtig of het een probleem is, dat er op tijdstip x een bezichtiging is gepland en daarna pas op tijdstip y. Ik geef aan, dat het huis twee dagen voor hen beschikbaar is, dus dat iedereen het fort zal verlaten. Als laatste vraagt Daisy of ik wil zorgen dat zij een sleutel krijgen van ons huis. Logisch natuurlijk, maar helemaal niet bij nagedacht. Wanneer de verbinding verbroken is, begint mijn hoofd op volle toeren te draaien. Het huis moet weer in staat gebracht worden van tijdens de foto-shoot. Alle accessoires staan nog verspreid door ons huis. Een dagje vrij gepland van het werk, om van zolder tot beneden alles weer netjes en schoon te maken. Een appje gestuurd, of ik ook brood voor de makelaar moet klaarleggen. Hij zit per slot van rekening de hele middag in ons huis. Die vraag krijgen ze blijkbaar niet zo vaak. Mijn zusje antwoordt lachend terug, dat Bob niet blijft mee-eten. Ik zal dan maar niet vragen of ik echt een appeltaart moet bakken om kopers te verleiden.


H18 Verhuizen is net bevallen; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H18 Verhuizen is net bevallen; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

De dag voordat ons huis tentoon wordt gesteld, ga ik super gestrest als een razende door het huis. Wanneer ik even bij KockvanBenthem Makelaars op kantoor ben, vraagt Daisy hoe het gaat. Ik antwoord naar waarheid dat ik ontzettend gestrest ben. Ze benoemt wat ik al heb gedacht: “Bij een bezichtiging mag er best een beetje zichtbaar zijn, dat er geleefd wordt in een huis”. Met iets minder strakke schouders ga ik terug naar huis. Het is heerlijk weer, dus ik duik nog even de tuin in, om het laatste zand en takjes uit het decor te verwijderen. Terwijl ik op de kop sta, denk ik: “IK GA NOOOOOOIT MEER VERHUIZEN!!!” Tegelijkertijd lach ik mezelf hard uit, ik weet nog dat ik na mijn eerste bevalling tegen de gynaecoloog zei dat ik echt niet nog een tweede kind zou willen. “Dat zeggen ze allemaal, ik zie u over drie jaar wel weer”. We zijn na de opruimwoede nu echte light travellers, dus wie weet. Als ik op de klok kijk, zie ik dat de familie zo thuis komt. Je zou in alle hectiek bijna vergeten, dat er nog een gezin is wat gevoed moet worden. Om de etenslucht te verjagen, toch maar even als toetje een Applecrumble gebakken. Het lukt niet helemaal om de lucht weg te krijgen, want toen de controleur kwam (zelf gevraagd overigens), zei ze: ”Wat ruikt het hier lekker kruidig”. “Hmmm, denk ik dat was niet de bedoeling”. Een pannetje wasverzachter op de kookplaat doet in dat geval wonderen (don’t try this at home, want het schijnt niet zo gezond te zijn). Nog snel even een ander dekbedovertrek op het bed gedaan en dan is het binnen klaar voor het uur U. Ik durf bijna niet meer te bewegen en een glas te pakken. Achteraf als alles bezinkt, realiseer ik me, dat ik helemaal niet gestrest ben voor de bezichtiging, maar omdat ik het goed wil doen. Het voelde als een soort examen waar je een voldoende voor wilt scoren. Psyche…., het blijft iets raars.


H19 Normen en waarden; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H19 Normen en waarden; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

De nacht voor de bezichtiging is niet de beste nacht. Ik zou kapot moeten zijn, van al het buitensporige poets- en denkwerk, maar daar denkt mijn geest toch heel anders over. Waar ik normaliter altijd als een blok in slaap val, lig ik nu nog een uur wakker en daarna word ik ieder uur een keer wakker. Wanneer om 6:00 uur de wekker gaat, ben ik voor het eerst blij dat ik de ochtend start met koud douchen. Toch nog redelijk fris kom ik beneden om de puntjes op de i te zetten (ik heb en afstreeplijst gemaakt voor mijn overbezette vergeetachtige brein). De hond en de kinderen zijn uitbesteed, zodat niemand iets meer kan verschuiven in het museum. Het lijkt alsof we al verhuisd zijn, zo hol klinkt het. Ik check de weer app en doe net alsof het hoogzomer is. Bloemen op de tuintafel en de kussen op de loungebank in mijn zonnehoekje. Het ziet er gezellig uit al zeg ik het zelf. Van de negen bezichtigingen zijn er zeven overgebleven. Wij hebben zelf maar vier bezichtigingen gedaan voordat we ons nieuwe huis vonden, maar sommige mensen zijn iets meer ervaren. Blijkbaar zijn er makelaars, die maximaal tien bezichtigingen doen, daarom zijn er mensen die haast blindelings een afspraak maken, zodat ze een plekje hebben. Vervolgens fietsen ze een rondje door de buurt of constateren ze anderszins, dat dit toch niet hun droomboom is en zeggen de afspraak weer af. Er zijn ook mensen die het niet nodig vinden om een afspraak weer af te zeggen. Mijn normen en waarden zijn toch anders. Jammer voor Bob, want nu heeft hij geen tijd om de koeken soldaat te maken die we voor hem hadden gekocht. Aan het einde van de dag krijgen we telefonisch een terugkoppeling van de eerste dag. Dat voelt prettig, je bent toch nieuwsgierig of de koper er al bij zit.


H20 To taxatie or not two taxaties; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H20 To taxatie or not two taxaties; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Ondertussen loopt het financiële circus natuurlijk dwars door de verkoop van ons eigen huis. We hebben het nieuwe huis gekocht met als ontbindende voorwaarde: “onder voorbehoud van financiering”. Met deze voorwaarden kun je boetevrij (de boete is 10% van de aankoopsom) afzien van de koop van een huis. Ze staan in je koopcontract, maar je neemt ze al mee in de onderhandelingsfase. De meest voorkomende zijn: voorbehoud van financiering, voorbehoud van bouwkundige keuring, voorbehoud verkoop eigen woning. Wij zijn er in de huidige markt van overtuigd, dat het verkopen wel lukt en hebben alleen onder voorbehoud van financiering vast laten leggen. Er moeten twee taxaties uitgevoerd worden. Een voor het te verkopen pand, als onderpand voor het overbruggingskrediet. Heeft het de waarde die overbrugt moet worden? En één voor het nieuwe pand, om te weten te komen of het de waarde herbergt die gefinancierd moet worden. Het pand wat we aangekocht hebben, is net drie weken geleden in opdracht van de verkopers getaxeerd. Taxaties zijn onafhankelijk, maar je mag niet de taxatie van hetzelfde pand gebruiken als de opdrachtgever een andere is. Dus in theorie kun je op dezelfde dag een zelfde pand twee keer taxeren. Wel door verschillende makelaars, er zijn namelijk allerlei mitsen en maren. Die zijn vast ter bescherming ook van ons zelf, maar nu voelt het als een grote poppenkast en geldverspilling. Het moet, dus je verbaast je, haalt adem en …… door.