Klantreis

Introductie

klantreis

Ik ga op reis en neem mee……… de komende weken kunnen jullie mijn ervaringen lezen bij het (ver)kopen van een huis. Het proces door de ogen van een gewone, niet ervaren, klant van KockvanBenthem makelaars. Mijn naam is Stephanie Veerdig, jong van geest maar toch al 51 jaar op de teller. Getrouwd met Peter, die veel mensen in Oldenzaal (en daarbuiten) een stralende glimlach bezorgt in zijn mondhygiëne praktijk. Moeder van twee prachtige dochters Michelle (19) en Frederique (16). Verder maakt bruine Labrador Puck ons levendige huishouden nóg levendiger. Op dit moment wonen we in Oldenzaal op de Graven Es. Al vijfentwintig jaar wonen we met enorm veel plezier aan de Ardennenlaan. En binnenkort verhuizen we naar de binnenstad.

Je kunt je mij het beste voorstellen als een jongleur met heel veel verschillende ballen in de lucht. Ik ben een duizendpoot, niet dat ik alles kan, zeker niet, maar ik houd van veel verschillende dingen. Ik ga door het leven onder het motto: Life is short eat dessert first. Ik ben opgeleid als Diëtist en als voedingsdeskundige werkzaam bij Distrivers. Samen met mijn collega’s zorgen wij ervoor, dat mensen in zorginstellingen iedere dag een optimale maaltijdbeleving hebben. 

In mijn vrije tijd zwem, hockey, tennis en golf ik graag. Ik houd van koken en bakken, van wandelen met de hond en vind het heerlijk om in een goed boek te kruipen. Naast dit alles krijg ik van schrijven ontzettend veel energie. Dus ik hoefde niet zo lang na te denken, toen ik gevraagd werd om mijn ervaringen als klant van KockvanBenthem op papier te zetten. Ik hoop dat je geniet van mijn wekelijkse columns! Vanaf 10 maart 2021 elke week een nieuwe beleving.


H1 VT-Wonen van Stephanie; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

VT-Wonen van Stephanie

“Gaan jullie verhuizen? Vraag van een buurvrouw in oktober, nadat wij voor de tigste keer spullen op Facebook aanboden. “Nee, dat is niet de bedoeling”, antwoordden wij toen nog naar waarheid.

Verhuizen, het lijkt het wel alsof iedereen om ons heen er mee bezig is. Het was echt het laatste waar ik mee bezig was. Ik ben gehecht aan de plek waar ik al 25 jaar woon, waar onze kinderen geboren zijn. Een heerlijke straat waar we samen Pasen, zomer, Kerst en oud en nieuw vieren. Waar bij het eerste zonnestraaltje iedereen buiten te vinden is en in is voor een praatje. Ik was in ons gezin dan ook degene die zich met hand en tand verzet heeft tegen een verhuizing. Niet alleen de leuke straat hield me tegen, iedere verandering drukt bij mij de onrust toets diep in. Een aantal jaren geleden dachten onze beide interieur begaafde dochters hun moeder, zonder ingebouwde VT-wonen-module, te verrassen. Ik kwam niets vermoedend thuis, terwijl zij met z’n tweetjes alle meubels in de woonkamer verschoven hadden. Werkelijk alles!!! stond op een andere plek, ik was totaal van slag. Dan kun je ongeveer voorstellen wat alleen denken aan een verhuizing in mijn hoofd al teweeg brengt." 


H2 Jagers & verzamelaars van Stephanie; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H2 Jagers & verzamelaars van Stephanie

Bij het denken aan een verhuizing schieten er plaatjes doormijn hoofd van mijn zolder. Ik zeg altijd gekscherend dat wij zijn blijven steken in het tijdperk van “jagers en verzamelaars”. In plaats van planten en bessen, verzamelen wij spullen. Ieder hoekje hebben we maximaal benut met spulletjes. Eerdere pogingen om op te ruimen, strandde altijd met de tekst:”Nee, gaan we niet weggooien misschien kunnen we het nog gebruiken. Nee, dat is van de kinderen, dat is leuk voor later. Ah nee, niet mijn oude Barbies, treinen, elpees…. dat is zonde.” Dus bleef onze zolder en de dependance van de zolder, de garage, een pakhuis volgestouwd met spulletjes. Een gemiddelde rommelmarkt kraamhouder (drie keer woordwaarde) zou er in het pre-Coronatijdperk dolgelukkig van zijn geworden. Mijn standaardgrap over ons huishouden is al jaren: ”Als er inbrekers in ons huis komen, gaan ze weer weg omdat ze denken dat er al ingebroken is”. Het is dus waarschijnlijk wel enigszins voorstelbaar, hoe het met mijn stress hormoon level ging, toen we na de eerste opruimactie toch gingen nadenken over een ander huis.


H3 Adje Adje van Stephanie; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H3 Adje Adje van Stephanie

Met een zusje in de makelaardij en een dochter die Vastgoed en Makelaardij studeert, zou je denken dat je een beetje het klappen van de zweep kent. Toch ging er een wereld voor ons open, toen we na vijfentwintig jaar steady gewoond te hebben, de huizenmarkt op stapten. Mijn zusje zei: “Je moet gewoon beginnen met bezichtigen, als je eenmaal begonnen bent, wil je vanzelf verhuizen. Vooral ook veel huizen gaan bekijken

Dus ik weeeeer als laatste van het gezin, toch maar dé app voor de verhuizer (en nieuwsgierige mensen) Funda geïnstalleerd. Het is overigens Fundaaah en niet Foendah. Funda is namelijk afgeleid van fundum, nee nee niet van adje adje, maar van de betekenis “landgoed”. Ik dacht eerst dat de app het bij mij niet deed, maar het blijkt dat wij in een zeer gewilde vijver zitten te vissen. Voordat je de foto’s van een potentiële nieuwe woonlocatie hebt bekeken, heeft iemand anders het voorlopig koopcontract al getekend. Het is (op dit moment) een snelle overspannen markt, waar je je bijna niet op kunt begeven zonder dat je een beetje kennis van zaken hebt. " 


H4 Woonwens van Stephanie; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H4 Woonwens van Stephanie

Funda kent veel filters, dus je moet wel een beetje weten wat je wilt zoeken. Allereerst maar even nagedacht, wat willen we nu eigenlijk? Het antwoord: “het huis waar ik nu woon”, werd niet goed gerekend. Okay dan wil ik: beneden slapen en baden, een zeker zo grote woonkeuken als ik nu heb, evenveel of meer ruimte. Mijn man wilde bovendien een bredere oprit en allebei dachten we in de richting van een vrijstaand huis. Een tuin, daar hoeft voor ons alleen een stoel in te kunnen om lekker in de zon te zitten. Waar wil je wonen? De app van manlief kwam met allerlei huizen in Ootmarsum, De Lutte, Denekamp, Beuningen, Weerselo en mijn Funda liet alleen Oldenzaal en een klein stukje buitengebied zien. Belangrijk om het samen over mijn mening eens te worden. Onze twee dochters hadden daar natuurlijk ook een belangrijke stem in. Oldenzaal werd dus het definitieve zoekgebied. Dromen is hartstikke leuk, maar nuchter bekeken moet het uiteindelijk ook betaald worden. De laatste zoekfilter was dus een bezoek aan een expert op het gebied van geldzaken.


H5 Druk op <Zoek> van Stephanie; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H5 Druk op  Zoek

Het hypotheek gesprek van 25 jaar geleden, kon ik me niet meer herinneren. Ik vind financiën gewoon helemaal geen leuk onderwerp, die plaatjes had ik allang uit het archief gegooid. Hypotheekgoeroe Erik, nam ons bij de hand en leidde ons rond in het hypothecaire doolhof. Na anderhalf uur met de financiële billen bloot, wisten we in ieder geval wát we bij het zoekfilter van € tot € reëel konden en wilden invullen. Vooral ook wilden, want pensioen lijkt nog ver weg, maar staat natuurlijk sneller op de stoep dan je denkt (en wilt). Wanneer je de deur van je kantoor voorgoed achter je dicht hebt gedaan, is het handig dat je dan ook nog een boterham kunt kopen. Alle filters ingevuld druk op <ZOEK>. 


H6 Steffies droomboom; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H6 Steffies droomboom

Hoe vind je in dit redelijk overbevolkte bos, jouw ideale droomboom? Door vooral veel te gaan kijken, aldus mijn zusje. Niet bang zijn dat je de tijd van de makelaar verdoet. Ook weten wat je niet wilt, is goed om je uiteindelijke droomhuis te vinden. Ik blijk toch kritischer dan gedacht. Ik keur een aantal huizen af, omdat ik de keuken niet mooi vind of omdat ik de badkamer tegels afschuwelijk vind. Het duurt even voordat we iets vinden wat we beide de moeite van bezichtigen waard vinden. Het is een huis waar veel aan moet gebeuren, voordat het in de buurt kan komen van onze droomwensen. Een zwager met verstand van bouwen is in zo’n geval een uitkomst. Een snelle inschatting van onze wensen leverde een bedrag op van €150.000 bovenop de vraagprijs. Bert Kock leidde ons rond en dacht ook mee. “Je zou de trap kunnen verleggen, de kinderen zijn al wat groter dus de ruimte boven heb je over een paar jaar niet meer per se nodig”, etc. etc.. Ik vond het fijn, dat iemand met iets meer verstand van huizen dan wij, ons hierin een beetje aan de hand nam. Informerend, niet dwingend. Dan ga je weer naar huis en begint het afwegen. Ligging is mooi, potentieel is mooi maar dit, dit en dit vinden we niet mooi. Is er wat aan te doen? Zeker was er wat aan te doen, maar geld, tijd en moeite maakte het waarschijnlijk nog niet onze droomboom. Onze eerste bezichtiging leverde dus een no-go op. Moet je in zo’n geval de makelaar afbellen? Of weten ze doordat je geen bieding doet dat je geen interesse hebt? Wij vonden het wel zo netjes om te laten weten dat wij geen interesse hadden. Op naar het volgende huis.


H7 Mensen lezen; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H7 Mensen lezen

Ooit had ik al eens gehoord, dat mensen briefjes in de brievenbus stoppen van huizen waar ze interesse in hebben. Nooit gedacht, dat ik dat zelf nog een keer zou doen. Mijn nichtje appte, dat ze had gezien, dat haar overbuurvrouw uit haar huis ging en dat ze dacht dat het verkocht zou gaan worden. Aangezien een huis net een duur warm broodje is wat over de toonbank gaat, dacht ik: ”ik ga een briefje in de brievenbus doen”. Met het briefje op zak, reed ik naar het betreffende huis. Ik voelde me opgelaten, alsof iedereen kon zien wat ik ging doen. Op zoek naar de brievenbus, keek ik schichtig om me heen. Snel schoof ik het briefje in de bus en durfde amper het huis in te kijken. Domme doos, denk ik nu. Wat maakt het toch uit wat anderen van je denken. Helaas kregen we geen reactie op het briefje. Enige tijd later kwam het huis toch op Funda te staan. We kregen een mail met vooraankondiging van een makelaar. Bezichtiging twee gepland. Andere makelaar, andere stijl, maar even aardig en ook kundig. Deze makelaar vroeg ons, hoe we op dit huis kwamen. Hij dacht niet dat het geschikt zou zijn voor ons (en onderbouwde dat ook). Ook hier zou veel geklust moeten worden. Voordeel zou zijn dat we niet meer hoefde te tuinieren, nadeel zou zijn dat de gemeente waarschijnlijk niet akkoord zou gaan als we onze keuken tot op de stoep zouden uitbreiden. De kavel was te klein om de plannen uit te voeren. Ik denk dat makelaar 2 ons ook goed had ingeschat, als zijnde niet geschikt voor dit huis. In een later gesprek met hem, vertelde hij dat een groot gedeelte van zijn werk bestaat uit het ‘lezen’ van mensen. Ik denk dat het inderdaad een belangrijke competentie is voor een makelaar.


H8 Huispedia; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H8 Huispedia

Zoals ik al aangaf ging er voor ons een wereld open, toen we de huizenmarkt betraden. Via via hoorden we van “Huispedia”. Een site voor het onderhands verkopen van je huis. Het onderhands verkopen (zonder tussenkomst van de makelaar) heeft niet onze voorkeur. Juist omdat we zulke newbies zijn, zijn we als de dood dat we in dit belangrijke proces stappen overslaan. Er stonden niet zoveel huizen op Huispedia, maar eentje trok onze aandacht. Dan moet je dus zelf contact opnemen en een bezichtiging regelen. Ontzettend leuk ontvangen, mooie rondleiding gehad en wat een charmant huis was dit, overal leuke hoekjes en ruimtes. Als we de eigenaar voor de vierde keer een vlizo trap naar beneden zien trekken, zeggen we gekscherend tegen elkaar: “We kunnen wel stoppen met opruimen, opbergruimte genoeg”. Voor ons waren er wel een paar ‘maren’. Nieuwe keuken, we vonden de slaapkamers en totale leefruimte niet een vooruitgang t.o.v. ons huidige huis en tot slot zit er asbest in het dak. Dat hoeft er niet per se uit, vanwege het gesneuvelde asbest akkoord, maar wij zouden het willen verwijderen en dan draai je zelf voor de kosten op. We geven aan geïnteresseerd te zijn, maar we willen graag een indicatie hebben van wat de vraagprijs gaat worden. Voor ons zelf hebben we een beeld wat we zouden willen betalen en weten wat er aan extra kosten te verwachten is. Helaas is de vraagprijs bijna een ton hoger dan wij wilde uitgeven en dan zouden daar bovenop nog de kosten komen om onze wensen te realiseren. Jammer, maar er komt vast wel weer een ander huis. 


H9 Van vrijstaand naar rijtje; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H9  Van vrijstaand naar rijtje; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Het ‘Huispedia-huis’ kwam met zijn vraagprijs boven het door onszelf gestelde limiet, maar dat was niet wat we qua hypotheek zouden kunnen bekostigen. Ik had vanaf het begin al een huis gezien, wat ik leuk vond en waar ik iedere keer op terugkwam. Mijn man vond het huis echter te duur. Geduld bleek maar weer eens een schone zaak. Het ‘Huispedia-huis’ bracht ons (hem, ik was al om) aan de andere kant van de eigen gestelde magische grens. En warempel, hij wilde mee kijken. Het huis stond al eventjes te koop, ik vermoed omdat het verre van een standaard huis is. Ik informeerde of we konden gaan kijken. Alsof de duvel er mee speelde, bleek dat er die week nog een bezichtiging gepland stond. De radertjes in mijn hoofd namen een strategische houding aan. Dat zegt op zich niet zoveel, maar het leest wel leuk 😄. Ik bedacht me, dat we dan wel voor de volgende bezichtiging moesten weten of wij het de moeite waard zouden vinden en wat we zouden willen bieden. Bij huizen die zeer gewild zijn, kan het ook zijn dat je een bieding in een enveloppe doet en dat er op een vastgesteld tijdstip bepaald wordt wie de gelukkig koper wordt. Dat was in dit geval niet zo. Het huis voldeed aan bijna geen van onze woonwensen: geen oprit, een rijtje i.p.v. vrijstaand, een trap extra, voordat je op de slaapverdieping bent en toch……… Wat een leuk huis! Ik voel het direct als ik over de drempel ga. En ook mijn man is enthousiast. Dit is het eerste huis waar we onszelf zien wonen. Puur op gevoel, hebben we blijkbaar al heel snel een keuze gemaakt. Bob leidt ons kundig rond en beantwoordt al onze vragen. Als we de grote kelder zien, is het probleem van:” Waar laten we alle spullen, die nu zo zorgvuldig door een kastdeur tegengehouden wordt?” opgelost. We gaan enthousiast naar huis en bespreken met elkaar hoe wij graag willen dat het verder gaat. Het is natuurlijk zijn werk, maar ik vind het knap hoe integer de belangen van iedere partij worden behartigd door Bob (en zijn collega’s). 


H10 Wie betaalt bepaalt; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H10 Wie betaalt bepaalt; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Thuis bespreken we met elkaar dat we het wel zien zitten. Natuurlijk moeten onze dames het er ook wel mee eens zijn. Alhoewel in ons huis: ”Wie betaalt bepaalt”, een gevleugelde uitspraak is, willen we de mening van onze kinderen toch wel mee laten wegen. Er is één slaapkamer aan de kleine kant. We hebben inmiddels met onze bouwkundige zwager overlegd en gaan een kast onder een trap afbreken, waardoor er meer ruimte ontstaat. Als we het aan de kinderen voorleggen, zegt de oudste dat zij daar wel wil slapen. Dan zijn er eigenlijk geen drempels meer. Nou ja klein detail, de verkopers moeten het huis nog aan ons willen verkopen. Ik geef de volgende dag onze bieding door aan Bob. “The game is on…”, het wachten begint. Het duurt niet zo lang voor Bob terugbelt. Ons eerste bod is te laag, of we een nieuw bod willen doen. We doen een hoger bod en bedingen er nog wat spullen bij die in de ‘ter overname’ lijst staan. Dat bod wordt geaccepteerd. “Blij!” “De duurste dag van je leven”, zegt mijn zusje nadat ze ons feliciteert met de aankoop van ons nieuwe huis. Dat denk ik ook. 


H11 Bijna met pensioen; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H11 Bijna met pensioen; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Het is maar goed, dat ik niet precies wist wat me te wachten stond. Ik zag al op tegen het opruimen, maar het regelen van een hypotheek is echt niet mijn ding. Zoals je al hebt kunnen lezen ben ik, als het op financiën aankomt, net een struisvogel. Ik stop mijn hoofd diep in de grond, ik vind de materie zooooo saai. Het is echt niet zo dat ik geld in stapeltjes op de plank heb liggen en dat ik het me daarom kan veroorloven om er niet aan te denken. Ik vind het gewoon echt een stom onderwerp. Dat worden dus een paar zware weken. We hebben voor werktijd wederom een afspraak gemaakt met Erik Zandstra in Borne, ons geadviseerd door onze accountant. We krijgen een mini college over hypotheken. Oh ja annuïteit en ah ja lineair, zo zat het. De rente is op dit moment nog laag, 20 jaar vast of 30 jaar vast. Auw auw, ik word even met de neus op de feiten gedrukt dat de high speed knop richting pensioen al gedeeltelijk is ingedrukt. Tikkerdetik, Erik’s vingers razen over het toetsenbord. Af en toe stopt hij even om wat gegevens te vragen. Binnen no time, laat hij op een groot scherm zien op welk maandbedrag we gaan uitkomen en hij vertelt van alles wat je moet weten. We krijgen een bak huiswerk mee. Ik wist niet dat je zoveel verschillende dingen moest verzamelen. Van bankafschriften, tot kopieën van je ID-bewijs, tot werkgeversverklaring, BKR gegevens, pensioengegevens etc. etc.. Op de kop in de la en achter de schotten op zolder, om al deze gegevens op te duikelen. We hebben maar een mapje op de computer aangemaakt en daar alles in opgeslagen. Dat was een goede keus, want verschillende stukken hebben we voor andere doeleinden ook weer nodig gehad. 


H12 Zelfstandig ondernemer; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H12 Zelfstandig ondernemer; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Mijn man is zelfstandig ondernemer, dat levert in dit geval een extra hobbel op. Banken streven naar zekerheid, dat ze het door hen voorgeschoten kapitaal ook weer terugkrijgen. Er moet voor zijn inkomen een zogenaamde inkomenstoets worden gedaan. Er wordt dan een rapport opgesteld, waarbij het inkomen geanalyseerd wordt. Ze checken of de onderneming solvabel en liquide is. Allemaal mooie woorden die aangeven of je een gezond bedrijf hebt en of je aan je betalingsverplichtingen kunt voldoen. Voordeel van deze analyse is, dat de hypotheekverstrekker met een positieve advies in dit rapport, de cijfers niet meer door hoeft te akkeren en dat we dan door kunnen naar de eindfase van het traject: de hypotheek. Maar om door te mogen dringen naar die fase van het spel, moeten er ontzettend veel digitale ‘papieren’ worden aangeleverd. De accountant moet met bloedspoed de jaarcijfers 2020 in orde maken. Het nieuwe jaar is amper begonnen, dus dat is normaliter niet iets wat nu al moet. We leveren alles aan wat aangeleverd moet worden. Maar er komen steeds weer vragen om andere papieren. Net als je denkt, dat ze niet nog meer kunnen verzinnen wat ze jou kunnen laten opzoeken in je administratie, krijg je weer nieuwe huiswerkopdrachten. Normaliter duurt dit traject vijf dagen. Vanwege de drukte neemt het echter drie! weken in beslag. We beginnen hem te knijpen, want de ontbindende voorwaarden lopen binnenkort af. Erik de financiële man, heeft zich inmiddels als een Pitbull vastgebeten in ons dossier. Hij heeft dagelijks contact met het Raadhuys (niet te verwarren met ’t Raedthuys in Oldenzaal) om te zorgen dat er vaart achter gezet wordt. Uiteindelijk krijgen we groen licht en kunnen we verder met het aanvragen van de hypotheek. Parallel daaraan lopen echter ook nog tal van andere zaken.

Lees alle hoofdstukken van Stephanie haar klantreis hier:
http://bit.ly/klantreis-kvbm


H13 Move.nl; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H13 Move.nl; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Zoals het invullen van allerlei vragenlijsten van KockvanBenthem Makelaars. Nadat we het voorlopig koopcontract hebben getekend, krijgen we een mail met uitleg dat we van alles moeten gaan invullen op een site Move.nl. Ik heb de afgelopen tijd zoveel afgestoft in mijn geheugen om de lijst van zaken in te kunnen vullen. Wanneer hebben we ook alweer verbouwd? En de overkapping in de tuin van wanneer is die? Uitzoeken wat de datum is dat je bepaalde dingen die je voor lief neemt, omdat ze totaal oninteressant zijn totdat ze het niet doen zoals de verwarmingsketel, hebt aangeschaft. Wat neem je wel mee en wat bied je ter overname aan. Mijn ik-wil-mijn-huiswerk-goed-maken houding is in zulke gevallen bloedirritant. Je kunt dan namelijk geen vraag lezen, zonder hem te willen doorgronden. Daisy gaf ons alle antwoorden om het brein weer te sussen en zo ploeterden we alles door. Hey weeeeer een ID bewijs uploaden. Maar ook stukken zoals opdrachten tot dienstverlening, eigendomsbewijs van je huis en het energielabel moesten geüpload worden. Gelukkig hadden we vorig jaar het energielabel al aangevraagd, zodat het nog voor 5€ kon. Nu is het een stukje duurder. We vonden eigenlijk het stuk met de statistieken van Funda veel interessanter dan al het papierwerk, maar ja daarvoor moeten er eerst foto’s gemaakt worden. 


H14 Mars & Venus; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H14 Mars & Venus; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Het maken van de foto’s is gepland. Dezelfde dag komt ook Blinqlab om ons huis op te meten. Ik leer dat als je de inhoud van je huis niet goed vermeld, dit later tot problemen kan leiden die je veel geld kunnen gaan kosten. De dag voor de foto’s genomen worden, nemen we ons huis weer onder handen. Bloemetjes erin. Voor mij heel bijzonder, want ik ben namelijk de enige vrouw die je geen plezier doet met een bosje bloemen. Styliste Annemarie van Styling for You komt me helpen om het huis fotoklaar te maken. Annemarie is mijn vriendinnetje en ik ken haar al een tijdje, maar de Annemarie die mijn man door het huis jaagt en hem opdraagt om dit en dat en dat op te ruimen die ken ik niet. Ik moet er erg om lachen. Tegelijkertijd is het superfijn dat iemand helpt, want zoals je weet ben ik niet zo interieurbegaafd. Haar bus lijkt oneindig gevuld met plantjes, vazen, kleedjes, kussen, kaarsenstandaards, matjes, nep bontjes en nog heel veel andere MVO’s (moeilijk afstofbare voorwerpen). Ik vind het geweldig, ken mijn huis bijna niet terug. Mijn man vindt het maar niets, want hij kent zijn huis niet meer terug en snapt niet dat je een rieten placemat aan de muur hangt. Iets van Mars en Venus toch?


H15 Glamour achter de schermen; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H15 Glamour achter de schermen; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Het huis gereed voor de foto’s. Auto’s vol gepakt met zooi. Want hoe leger hoe beter is me op het hart gedrukt. Onze fotograaf is Elke, heerlijk nuchtere vrouw. Ze neemt de touwtjes in handen en stelt haar materiaal op. Ze maakt uit alle mogelijke hoeken verschillende foto’s. Mijn zusje is gekomen om te helpen slepen waar nodig. We halen de groenbak uit de tuin, zodat die bij het maken van de foto’s niet het beeld van binnen naar buiten verstoord. Aangezien er niets meer in het huis staat, hoeven we niet te slepen met meubels. De badkamer hadden we iets te rigoreus aangepakt. Daar mocht wel wat bij in. Dat was een groot compliment voor een jager-verzamelaar. Op zolder hoeven we alleen het wasrek te verschuiven, het tafeltje wat ik wilde weghalen, mocht gewoon blijven staan. Dan is de tuin aan de beurt. We hadden geluk, de sneeuw van de afgelopen week was half gesmolten. Ik had met emmers warm water de sneeuw in de achtertuin weggewerkt, zodat het alleen in onze tuin net leek alsof het nooit gesneeuwd had. De voortuin was ik vergeten. Ik had wel mijn halfdode Lavendel uit het ijzige zand gegraven en vervangen door frisse planten. Nu moest de sneeuw nog. Beetje water erover klaar. Ik dacht slim te zijn en de rest van het water over de tegels te gieten. Dat was dus niet goed, want dan glimt het anders. Dus ik heb met de trekker water staan dweilen in de voortuin. Zo ziet glamour er dus achter de schermen uit. Het resultaat is prachtig geworden. Er zijn slechts twee foto’s die niet door de ballotage zijn gekomen. Op de foto’s staat een prachtig licht en ruim huis. Teamwork makes a dream work.


H16 Met de billen bloot op Funda; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H16 Met de billen bloot op Funda; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Het uur voor de verkoop van ons huidige huis is aangebroken. Wij hebben de foto’s en teksten goedgekeurd. Het is natuurlijk ons huis, maar ik had er toch echt niet bij stil gestaan, dat wij uiteindelijk degene zijn die bepalen wat we voor ons huis gaan vragen. De makelaar geeft een advies en dat hoef je natuurlijk niet over te nemen. Mijn vertrouwen in onze makelaar is groot. Bob belt mij als alles klaar is nog een keer op en we spreken de gang van zaken door, we besluiten nog iets aan de prijs te doen. “Vanavond komt jullie huis op Funda en je krijgt van Daisy een update als er bezichtigingen gepland zijn”. Hij legt uit dat we dat de afspraken via de mail bevestigd krijgen en dat het ook in Move.nl zichtbaar is. Rondom half zeven is de spanning in ons huis te snijden. We verversen iedere keer de Funda site, totdat het er eindelijk op staat. We delen het bericht van KockvanBenthem Makelaars op socials en onze vrienden en bekenden delen met ons. Veel “succes met de verkoop” berichtjes. Dat voelt op een grappige manier wel fijn. Het maakt de stap naar verhuizen ook concreter. Als ik de volgende morgen de oprit afrijd, dringt voor het eerst tot me door, dat ik straks na 25 jaar een heel andere straat uit ga rijden.


H17 Bezichtigen; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H17 Bezichtigen; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

De dag nadat we officieel live zijn gegaan, krijgen we een update van Daisy. Ze vraagt me keurig of het uitkomt en geeft daarna een overzicht van de bezichtigingen die gepland zijn voor over een week. Het zijn er negen, ik vind het niet slecht voor een eerste dag. We hebben per slot van rekening maar één koper nodig. Ze informeert voorzichtig of het een probleem is, dat er op tijdstip x een bezichtiging is gepland en daarna pas op tijdstip y. Ik geef aan, dat het huis twee dagen voor hen beschikbaar is, dus dat iedereen het fort zal verlaten. Als laatste vraagt Daisy of ik wil zorgen dat zij een sleutel krijgen van ons huis. Logisch natuurlijk, maar helemaal niet bij nagedacht. Wanneer de verbinding verbroken is, begint mijn hoofd op volle toeren te draaien. Het huis moet weer in staat gebracht worden van tijdens de foto-shoot. Alle accessoires staan nog verspreid door ons huis. Een dagje vrij gepland van het werk, om van zolder tot beneden alles weer netjes en schoon te maken. Een appje gestuurd, of ik ook brood voor de makelaar moet klaarleggen. Hij zit per slot van rekening de hele middag in ons huis. Die vraag krijgen ze blijkbaar niet zo vaak. Mijn zusje antwoordt lachend terug, dat Bob niet blijft mee-eten. Ik zal dan maar niet vragen of ik echt een appeltaart moet bakken om kopers te verleiden.


H18 Verhuizen is net bevallen; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H18 Verhuizen is net bevallen; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

De dag voordat ons huis tentoon wordt gesteld, ga ik super gestrest als een razende door het huis. Wanneer ik even bij KockvanBenthem Makelaars op kantoor ben, vraagt Daisy hoe het gaat. Ik antwoord naar waarheid dat ik ontzettend gestrest ben. Ze benoemt wat ik al heb gedacht: “Bij een bezichtiging mag er best een beetje zichtbaar zijn, dat er geleefd wordt in een huis”. Met iets minder strakke schouders ga ik terug naar huis. Het is heerlijk weer, dus ik duik nog even de tuin in, om het laatste zand en takjes uit het decor te verwijderen. Terwijl ik op de kop sta, denk ik: “IK GA NOOOOOOIT MEER VERHUIZEN!!!” Tegelijkertijd lach ik mezelf hard uit, ik weet nog dat ik na mijn eerste bevalling tegen de gynaecoloog zei dat ik echt niet nog een tweede kind zou willen. “Dat zeggen ze allemaal, ik zie u over drie jaar wel weer”. We zijn na de opruimwoede nu echte light travellers, dus wie weet. Als ik op de klok kijk, zie ik dat de familie zo thuis komt. Je zou in alle hectiek bijna vergeten, dat er nog een gezin is wat gevoed moet worden. Om de etenslucht te verjagen, toch maar even als toetje een Applecrumble gebakken. Het lukt niet helemaal om de lucht weg te krijgen, want toen de controleur kwam (zelf gevraagd overigens), zei ze: ”Wat ruikt het hier lekker kruidig”. “Hmmm, denk ik dat was niet de bedoeling”. Een pannetje wasverzachter op de kookplaat doet in dat geval wonderen (don’t try this at home, want het schijnt niet zo gezond te zijn). Nog snel even een ander dekbedovertrek op het bed gedaan en dan is het binnen klaar voor het uur U. Ik durf bijna niet meer te bewegen en een glas te pakken. Achteraf als alles bezinkt, realiseer ik me, dat ik helemaal niet gestrest ben voor de bezichtiging, maar omdat ik het goed wil doen. Het voelde als een soort examen waar je een voldoende voor wilt scoren. Psyche…., het blijft iets raars.


H19 Normen en waarden; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H19 Normen en waarden; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

De nacht voor de bezichtiging is niet de beste nacht. Ik zou kapot moeten zijn, van al het buitensporige poets- en denkwerk, maar daar denkt mijn geest toch heel anders over. Waar ik normaliter altijd als een blok in slaap val, lig ik nu nog een uur wakker en daarna word ik ieder uur een keer wakker. Wanneer om 6:00 uur de wekker gaat, ben ik voor het eerst blij dat ik de ochtend start met koud douchen. Toch nog redelijk fris kom ik beneden om de puntjes op de i te zetten (ik heb en afstreeplijst gemaakt voor mijn overbezette vergeetachtige brein). De hond en de kinderen zijn uitbesteed, zodat niemand iets meer kan verschuiven in het museum. Het lijkt alsof we al verhuisd zijn, zo hol klinkt het. Ik check de weer app en doe net alsof het hoogzomer is. Bloemen op de tuintafel en de kussen op de loungebank in mijn zonnehoekje. Het ziet er gezellig uit al zeg ik het zelf. Van de negen bezichtigingen zijn er zeven overgebleven. Wij hebben zelf maar vier bezichtigingen gedaan voordat we ons nieuwe huis vonden, maar sommige mensen zijn iets meer ervaren. Blijkbaar zijn er makelaars, die maximaal tien bezichtigingen doen, daarom zijn er mensen die haast blindelings een afspraak maken, zodat ze een plekje hebben. Vervolgens fietsen ze een rondje door de buurt of constateren ze anderszins, dat dit toch niet hun droomboom is en zeggen de afspraak weer af. Er zijn ook mensen die het niet nodig vinden om een afspraak weer af te zeggen. Mijn normen en waarden zijn toch anders. Jammer voor Bob, want nu heeft hij geen tijd om de koeken soldaat te maken die we voor hem hadden gekocht. Aan het einde van de dag krijgen we telefonisch een terugkoppeling van de eerste dag. Dat voelt prettig, je bent toch nieuwsgierig of de koper er al bij zit.


H20 To taxatie or not two taxaties; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H20 To taxatie or not two taxaties; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Ondertussen loopt het financiële circus natuurlijk dwars door de verkoop van ons eigen huis. We hebben het nieuwe huis gekocht met als ontbindende voorwaarde: “onder voorbehoud van financiering”. Met deze voorwaarden kun je boetevrij (de boete is 10% van de aankoopsom) afzien van de koop van een huis. Ze staan in je koopcontract, maar je neemt ze al mee in de onderhandelingsfase. De meest voorkomende zijn: voorbehoud van financiering, voorbehoud van bouwkundige keuring, voorbehoud verkoop eigen woning. Wij zijn er in de huidige markt van overtuigd, dat het verkopen wel lukt en hebben alleen onder voorbehoud van financiering vast laten leggen. Er moeten twee taxaties uitgevoerd worden. Een voor het te verkopen pand, als onderpand voor het overbruggingskrediet. Heeft het de waarde die overbrugt moet worden? En één voor het nieuwe pand, om te weten te komen of het de waarde herbergt die gefinancierd moet worden. Het pand wat we aangekocht hebben, is net drie weken geleden in opdracht van de verkopers getaxeerd. Taxaties zijn onafhankelijk, maar je mag niet de taxatie van hetzelfde pand gebruiken als de opdrachtgever een andere is. Dus in theorie kun je op dezelfde dag een zelfde pand twee keer taxeren. Wel door verschillende makelaars, er zijn namelijk allerlei mitsen en maren. Die zijn vast ter bescherming ook van ons zelf, maar nu voelt het als een grote poppenkast en geldverspilling. Het moet, dus je verbaast je, haalt adem en …… door.


H21 Circus; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H21 Circus; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Terwijl de hypotheekverstrekker bezig is met onze hypotheek, vinden in ons huis de bezichtigingen plaats. Aan het einde van de eerste dag krijgen we een update van Bob. Een korte samenvatting van zijn impressie. Uiteindelijk blijkt dat hij ook over het mensenleesgen beschikt, want zijn bevindingen kloppen en zijn voorspellingen komen uit. Na de eerste dag willen de kinderen en de hond graag even thuis zijn. Ik ben natuurlijk doodsbenauwd dat ze mijn keurige museum in de war schoppen, maar strijk met mijn hand over het hart. We eten samen en dan brengen we de jongste met hond snel terug naar mijn ouders. De oudste bivakkeert een aantal dagen bij haar schoonfamilie. De beide auto’s zitten vol spullen die normaal in de gang liggen en hangen. Het is een mooi circus allemaal. Maar we krijgen complimenten van Bob, het huis zag er picobello uit. Ik denk dat de gevulde koeken die ik voor hem achter heb gelaten vruchten afwerpen. Nog even doorbijten, het is voor het goede doel. Dag twee verloopt ook voorspoedig en Bob spreekt zijn verwachtingen uit over de verkoop. Hij denkt dat de koper er tussen zit. Later die avond krijgen we het eerste bod. Het is de vraagprijs. We zijn blij verrast, maar verwachten nog een bieding. We geven aan Bob aan, dat we nog even willen wachten of er nog een bod komt. Dat komt de volgende morgen. Het is een bod wat we niet kunnen weigeren. Een beetje ongeloof mengt zich met blijheid. We hebben gewoon binnen een week, bijna ons huis verkocht. Het is natuurlijk nog niet definitief. De kopers hebben een bedenktijd van drie dagen en dan nog de zes weken van onder voorbehoud van financiering. Ik ben niet zo’n goede leugenaar, dus als mensen nu vragen hoe het is gegaan met de bezichtigingen, kan ik niet alleen zeggen dat het goed is gegaan. De kinderen weten het ook en ervaring leert, dat ze meer mensen kennen die jou kennen dan dat je denkt. En helemaal in ons mooie ons kent ons stedke. Dus voorzichtig sturen we wat berichtjes uit naar familie en vrienden. Je weet natuurlijk nooit, maar we gaan uit van het positieve dus…. VERKOCHT!


H22 Familie Murphy; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H22 Familie Murphy; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Onder voorbehoud van financiering is ons huis verkocht, de handtekeningen zijn gezet. We tellen af naar het moment dat onze kopers de financiering in kannen en kruiken hebben. Er is echter geen tijd om te rusten. De hypotheek is nog niet rond. Eerder beschreef ik al, dat het proces voor een zelfstandig ondernemer wat meer tijd kost, dan wanneer je gewoon in loondienst bent. We hebben daarom de verkopers van onze nieuwe huis, gevraagd of we iets meer tijd konden krijgen voor de ontbindende voorwaarden. Gelukkig waren ze zo coulant en konden we het traject afmaken. Nou moet je weten, dat mijn man nogal een reputatie heeft wanneer het op geluk aankomt. We noemen het in de familie “Peter Veerdig geluk”. Er gaat eigenlijk nooit iets zoals gepland. Als hij iets koopt, is het of stuk, het komt niet aan, of er gaat iets mis wat nog noooooooit eerder voorkwam. Zo ook met onze hypotheek. Als we bij financieel adviseur in Borne zijn, vertelt hij ons hoeveel moeite het heeft gekost om alles op tijd geregeld te krijgen. Niet alleen van zijn kant was het flink doorwerken, ook de accountant, de makelaar, de taxateurs en niet te vergeten wijzelf hebben er hard aan moeten trekken om alle deadlines te halen. Gelukkig lukte dat uiteindelijk nog voor de einddatum. Niet eerder was het in de loopbaan van de financieel adviseur voorgekomen, dat mensen 61! stukken moesten aanleveren voor een hypotheek. En dat de hypotheekverstrekker na het opstellen van de inkomensverklaring (notabene volgens hun eigen richtlijnen opgesteld), nog meer aanvullende vragen had. Hij zegt letterlijk: ”alles wat fout kon gaan, ging ook fout in dit traject”. Mijn man en ik wisselen lachend een blik van verstandhouding. De familie Murphy heeft wederom een onuitwisbare indruk achtergelaten.

PS… drie keer raden wat ons huisnummer was en wat het nu weer wordt????


H23 Mijn vader, die weet alles; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H23 Mijn vader, die weet alles; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Wij gaan pas over vijf maanden verhuizen, nou ja …. Pas ……, als ik er aan denk krijg ik het best benauwd. Ook al ligt er op de stort meer dan 1100 kilo van onze huisraad, er moet nog echt veel gebeuren. We moeten een aantal nieuwe meubels aanschaffen. Gezien de levertijden, waren we al aan de late kant. Snel een afspraak gemaakt bij de Meubelboulevard in Oldenzaal.

Als een kip zonder kop, liepen we er rond. We waren zo eigenwijs geweest om geen afspraak mét verkoper te maken (in Coronatijd golden er een aantal spelregels om te kunnen winkelen). Voor het aantal stappen was het die dag goed, want buiten ons rondje-met-het-hondje kwam er nog ruim 2 km bij. Uiteindelijk gingen we zonder aankoop weer naar huis. Ach, weten wat je niet wilt is ook altijd goed. We wisten nu dat, ongeacht welk meubelstuk we ook zouden kopen, we in ieder geval niet voor strak en modern zouden gaan. De duurste aankoop in ons leven (ons nieuwe huis), die beslissing namen we bijna gedachteloos. “Voelt goed, we doen het”. En nu voor meubels, weet je niet wat je wilt. Eerlijk is eerlijk, het aanbod in meubels is wel overweldigend veel groter dan dat van huizen. Toch maar een nieuwe afspraak gepland. Gelukkig heb ik een geweldige vader (zo eentje die alles weet). Dat is een “running gag” in onze familie. Ik was er echt tot een paar jaar geleden van overtuigd, dat mijn vader alles wist. Voor mijn moeder natuurlijk killing, dat pappie op een meters hoog voetstuk staat. Ik ben er inmiddels achter, dat zelfs pappies ook wel eens niet alles weten. Ach noem het mijn blinde vlek of gewoon onvoorwaardelijke liefde.

Maar goed mijn vader dus, hij heeft bijna zijn hele leven bij de Woonboulevard Oldenzaal gewerkt, dus hij gaat met ons mee. De meubels van onze keuze, kunnen zijn goedkeuring wegdragen. Er moet nog heel wat bepaald worden: Lengte van de tafel, soort poot, wel of geen oren aan de bank, streepjes doorlopend of halverwege stoppen …. “Helluppp ik houd niet van keuzes, red me”. Ondertussen een hotline met én de kinderen én Annemarie Damhuis van Styling4you.

Ja! Groen licht op alle vlakken voor de eettafel met eetbank en stoelen. In mijn hoofd vink ik zuchtend het item eettafel af. Het lijstje met to-do is nog heel erg lang.


H24 Hoppetee-weg-er-mee; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H24 Hoppetee-weg-er-mee; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

De verhuizer is geweest, hij liep met mijn man door het huis om te kijken hoeveel werk het was. In iedere kamer was ongeveer het eerst wat mijn man moest zeggen:” Nee die kasten gaan niet mee”. Op de slaapkamer ligt nog een puber in bed. “De puber gaat wel mee, de kasten en het bed niet”. Als je mijn columns een beetje hebt gevolgd, weet je dat wij nogal veel spullen hebben…. hadden. Die moesten natuurlijk wel ergens in, dus dientengevolge hebben we ook veel kasten. Niet alle kasten kunnen mee naar het nieuwe huis. Dus kast 1 gaat op Marktplaats. Er zijn mensen die Marktplaats een geweldige hobby vinden. Ik hoor daar niet bij. Het is vaak zo dat of de mensen niet komen opdagen of ze doen moeilijk over iets wat al bijna niets kost. Moet je bij wijze van spreken de diameter van het achterste pootje van een kastje nog gaan opmeten. Als er gebruikt staat, zeggen ze op een foto dat ze een krasje zien etc.. Maar goed sinds we weten dat we gaan verhuizen, gaat veel van onze overbodige huisraad erop. De kast is binnen no-time verkocht. Paniek!!! Waar moeten al die spullen naar toe die in die kast zitten? Ik ga geen feestjes meer geven, maar als iemand een glaasje wijn wil, ga ik natuurlijk niet zeggen dat het al in glas zit, om ze vervolgens een rietje te overhandigen.

We hadden al de handige tip gekregen om per week een paar dozen in te pakken. Tot nu toe vonden we dat we al heel wat virtuele dozen hadden ingepakt, door alles naar de stort te rijden. We bellen toch maar de verhuizer en laten 25 verhuisdozen afleveren.

Kastje voor kastje, laatje voor laatje wordt de kast ontruimd. Het halve schoolleven van de kinderen verdwijnt in de oud papierbak en tadaaa dacht je dat je alle boeken al had gehad, blijken er nog twee verhuisdozen vol uit deze kast te komen. Ik lijk wel een bibliothecaresse met zoveel boeken. In mijn gedachte repeteer ik een mantra: “Je kunt niet alles meenemen, je kunt niet alles meenemen, je kunt niet alles meenemen”. Ik krijg nogal veel tips, sinds ik een BOV-er (Bekende Oldenzaalse Verhuizer) ben geworden. Zo ook de volgende: “Het moment van weggooien is erger dan het moment daarna, daarna denk je er namelijk toch niet meer aan”. Ik kan inmiddels uit eigen ervaring zeggen, dat deze wijsheid volledig klopt. Van iemand die zich krampachtig vasthoudt aan een oud rapport uit 1975, ben ik inmiddels veranderd in een hoppetee-weg-er-mee type. Het gaat me steeds beter af….denk ik…. Ik vraag nu toch me af, hoe het dan komt dat er 6 verhuisdozen vol in de kamer staan met de tekst: Kelder. In die dozen zitten spullen die allemaal uit deze ene wandkast komen.


H25 Keuzes, keuzes, keuzes; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H25 Keuzes, keuzes, keuzes; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Wij danken Stephanie voor haar prachtige verhalen, want dit was het laatste hoofdstuk!

Mijn hoofd tolt af en toe van wat ik moet regelen en van wat ik allemaal niet kan overzien. Wat ga ik vergeten? Nou op dit moment maak ik me zorgen, of ik misschien toch niet een gedeelte van mijn hersens al in een verhuisdoos heb zitten. Ik vergeet echt van alles. Normaliter ontgaat mij niet dat ik een afspraak heb. Nu wordt ik op maandagavond, als ik met de styliste zit te overleggen gebeld waar ik blijf. Oeps vergadering vergeten. Gelukkig merk ik, dat sommige dingen echt ook wel werken zonder dat ik me ermee bemoei. Dat is in mijn geval, of althans voor mijn omgeving, wellicht wel een prettige bijkomstigheid. Enfin, Annemarie (Styling4you), is in een eerder stadium met ons mee geweest toen we kennis gingen maken met de huidige bewoners van ons nieuwe huis.

Het was een ontzettend gezellig bezoek. Mijn man en ik hadden gelukkig nog steeds het gevoel, dat we er goed aan hadden gedaan. Ook Annemarie ziet het helemaal zitten en ik zie (bij haar) de ideeën borrelen. Het huis is nu ontzettend mooi ingericht en gestyled, we hoeven niet zoveel te doen. Ons “sausje” erover en verhuizen maar. Dat sausje heeft nog best wat voeten in aarde merk ik, we hebben ook de tijd, maar twee maanden later is er nog bijna niets besloten of besteld. Het is niet dat ik licht over het werk van stylisten denk, helemaal niet, ik wíl er gewoon eigenlijk helemaal niet over nadenken. Ik hoef echt niet ieder seizoen nieuwe accessoires of elk jaar een andere kleur op de muur, sterker nog als het eenmaal staat mag het van mij voor eeuwig hetzelfde blijven. En nee mannen, jullie mogen niet tegen je vrouw zeggen:” Wees eens meer een Stephanie”, gewoon schilderen als je vrouw dat wil!

Annemarie heeft leuke ideeën voor de muur op de begane grond (daar zit de woonkeuken). Ze stelt voor dat we naar een grote woonwinkel in Enschede gaan om wat sfeer te proeven. Zelfs ik vond het een leuke winkel. Ik was vooral blij, dat ik al meubels had gekozen, anders was ik er nooit meer uitgekomen. Nu kon ik me vooral concentreren op muurverf en behang. De muurverf was al lichtelijk van te voren bepaald en op een grote muur kwam deze kleur inderdaad mooi uit. Dus ”Chalk” it is. Het behang is een ander verhaal. Als je vindt dat er veel kleuren verf zijn, dan heb je nog nooit de stapels behangboeken gezien die er zijn. Mijn hoofd denkt direct:”laaaaat maar zitten”.

Het voordeel van een styliste is, dat zij als ze je smaak kent en de sfeer van de in te richten ruimtes bepaald is, de keuzes voor jou kan beperken. Annemarie leent bij Begri in Losser een aantal behangboeken, waar we met het hele gezin doorheen akkeren. Dat is echt een stuk overzichtelijker. Of toch niet? We schieten van papierbehang, naar rietbehang, naar oude meesters. En omdat we hebben besloten onze twee dochters mee te laten beslissen in de inrichting, zijn er soms drie verschillende meningen. “Het Melkmeisje?, die heeft tante Daan”, “Als die enge mannen boven onze tafel komen te hangen, durf ik niet meer alleen in huis te zijn” etc. etc.. Als we eruit zijn, tenminste dat denken we, gooit Annemarie enthousiast weer een nieuw behangboek in de styling app…….. Het resultaat? Misschien moet je binnenkort gewoon eens komen gluren door ons voorraam :).

PS: niet alleen als je het styling gen mist zoals ik, is het prettig om een stylist te betrekken bij je verhuizing (ook voor foto klaar maken en herinrichting). Ze kunnen met kleine dingen zoveel verschil maken in woongenot.


H26 Loslaten is de kunst; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H26 Loslaten is de kunst; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Je zou bijna vergeten dat deze klantreis op de site van een makelaar staat. Waar je in het begin de makelaar veelvuldig nodig hebt, is dat in het middenstuk beduidend minder. Als ons huis definitief verkocht is, krijg ik Bob weer eens een keer aan de lijn. Ik beloof hem taart, omdat we blij zijn met hoe het traject is verlopen. Bescheiden zegt hij, dat dat niet nodig is en hij wil zelfs niet zeggen welke taart hij lekker vindt. Gelukkig heb ik een insider, die denk ik gewoon haar eigen smaak doorgeeft. “Doe maar Monchou”. Mijn meedogenloze kinderen, vinden de Monchou taart van mijn zusje eigenlijk veel lekkerder, dus ik durfde hem bijna niet te brengen. Onzin natuurlijk, het is altijd leuk om mensen met taart te verblijden. De meeste mensen worden van taart nou eenmaal blijer, dan van een bos worteltjes. Als icing op de cake hebben we Kock van Benthem, op Funda (remember Fundaah en niet Foendaah) een dikke 10 gegeven Via Funda kun je namelijk na de verkoop van je huis, een enquête invullen om je waardering te laten blijken voor de dienstverlening. Ook als je een minder goede ervaring hebt bij jouw makelaar, kun je dat kenbaar maken. Voor de makelaar is een goede review natuurlijk een mooie opsteker, maar ook als een aspirant koper of verkoper een makelaar zoekt, is het fijn om reviews te lezen.

Als we een dikke twee weken voor overdracht zitten, is er weer een dagje met wat meer KVBM contact. Het notariskantoor (Bolding Davids weliswaar in Almelo maar met Oldenzaalse roots) belt om een afspraak te maken. Wij hadden in ons hoofd zitten dat die afspraak allang gemaakt was. Dus we moeten even aan de bak, tenminste dat denk ik. Dingen laten liggen waar ze horen, is niet mijn sterkste kant. Ik vraag aan Bob of hij wil regelen dat de verkopers weten dat we komen en of het kantoor geregeld kan worden en, en en. “Jij hoeft dat niet te doen, dat is de taak van de notaris”, zegt Bob. “Laat los………..”, zeg ik tegen mijn innerlijke evenementenorganisator. En zowaar het lukt! Lees alle hoofdstukken van Stephanie haar klantreis hier!


H27 Tik-tak-tik-tak; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H27 Tik-tak-tik-tak; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Ik dacht dat ik wel redelijk goed had opgelet tijdens het hypotheekproces, en dat ik wist wat er ongeveer komen ging qua notariële aktes etc.. Wanneer we alle bijlagen van de notaris openen, denk ik even dat het in de verkeerde taal is opgestuurd. Het lijkt wel Chinees. We moeten het controleren en lezen alles braaf door. Maar na het lezen van zin twee, ben ik zin één alweer vergeten. Zo’n moment om te denken, dat je gelukkig andere competenties hebt. Nu komt alles ineens heel dichtbij. Een half jaar lang is het iets heel abstracts geweest, maar de dag van de sleuteloverdracht is nu echt aangebroken. Voorafgaand aan het notariële gedeelte, lopen we met Bob en de verkopers nog een keer door het huis. Zelfs leeg voelt het huis goed. Alles is zoals we verwacht hadden, op naar de notaris. We lopen vanuit het huis, door het centrum van Oldenzaal in de richting van Kock van Benthem. We realiseren ons, dat dit nu onze achtertuin is. De straatjes die ik praktisch mijn hele leven al ken, zien er ineens net iets anders uit. Alles is nu op loopafstand, we staan dus ook binnen no-time bij de makelaar voor de deur. Mathijs Davids van Bolding Davids notarissen uit Almelo, komt voor de gelegenheid naar het kantoor van Kock van Benthem en leidt ons door de papieren alsof het in gewoon Nederlands is opgesteld in plaats van Chinees. We tekenen, ontvangen de aktes en het huis is bijna van ons. Klein detail, de hypotheekakte moet ook nog gepasseerd worden. Wist je dat een notaris als enige bevoegd is om te zorgen dat het huis ook aan jou geleverd wordt? Je tekent een leverings- of ook wel transportakte, waarmee het eigendom aan jou wordt overgedragen. Ondanks het feit, dat onze kinderen nog steeds denken dat we een onuitputtelijke geldbron hebben, of misschien wel dankzij dat feit, hebben we ook nog een hypotheekakte te tekenen. In de hypotheekakte is vastgelegd, dat ons nieuwe huis als onderpand dient voor de geldverstrekker. De notaris zorgt ervoor, dat alles ingeschreven wordt bij het Kadaster. Appeltje-eitje.Het huis is nu gewoon van ons! Dan dringt het door. Over twee weken………….. slik……… gaan we verhuizen. De zandloper wordt omgedraaid, tik-tak-tik-tak de tijd loopt.


H28 Wi-Fi code; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H28 Wi-Fi code; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Na de sleuteloverdracht hebben we ’s avonds een afspraak met de styliste en de schilder in het nieuwe huis. We zijn van boven naar onder door het huis gewandeld en per muur hebben we de kleuren doorgenomen. Handig dat ze beide present zijn en van elkaar weten welk merk en kleurnummer er op welke muur moet. Opeens wordt het project waar we een half jaar aan gewerkt hebben heel concreet. Mijn vakantie gaat vandaag in, maar als ik wakker wordt zie ik in plaats van mijn favoriete accessoires een ligbed, veel boeken en de zon, gewoon 6:00 staan op mijn wekker en is het uitzicht niet de zee, maar de muur van mijn slaapkamer in het oude huis. De komende weken sta ik iedere dag net zo vroeg op, als wanneer ik moet werken, want de Arjan de schilder en Gerrit de parketman moeten binnengelaten worden. En ik ben ik, dus ze moeten ook drinken en vooral ook eten. Tussen de catering activiteiten door, race ik heen en weer tussen oud en nieuw. Mijn adagium nooit met lege handen naar de keuken, verandert in: nooit met lege auto naar het nieuwe huis. Doos na doos verdwijnt al naar de kelder. Vakantie voor het goede doel dus.

In het nieuwe stulpje, staan alleen een campingtafel en vier stoelen, maar als ik zit met een kop thee, voelt het gewoon al helemaal als thuis. Ik heb het al eens gezegd, maar wát een fijn huis is dit. Wanneer ik lunch ga halen, loop ik via de binnentuin de stad in. Ons complex is omheind en als ik het hek uitstap, ben ik op het Plechelmusplein. Wanneer je Oldenzaal en de Oldenzalers niet goed kent………. Er zijn Oldenzalers die heimwee krijgen als ze de Plechelmuskerk niet meer zien (en dat is niet gelogen). Onze kerk heeft zelfs een bijnaam, we noemen hem liefkozend ‘n Oal’n griez’n, dus dat plein is wel een dingetje natuurlijk. Enfin het plein is bestraat met bakstenen, eromheen staan lantaarns met daaraan bakken met prachtig bloeiende bloemen. Voeg daar het parfum van de bloeiende lindebomen langs het plein aan toe en ik waan mij op een vakantiepark. De reactie van mijn man was: vraag meteen even de Wi-Fi code bij de receptie.


H29 Afscheid nemen; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H29 Afscheid nemen; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Na twee weken ploeteren, breekt de dag van de verhuizing aan. De zaterdag voorafgaand aan deze dag hebben mijn man, zwager Rob en vriend Coen alle dozen en fietsen alvast verhuisd. De hele kelder stond vol dozen die nog niet naar de juiste verdieping konden, omdat de schilder nog bezig was. De rest van onze huisraad, is voor verhuizer Benno Knuif. Ik verbaas me erover, hoe sterk de verhuizers zijn. Zware objecten komen de trap af, alsof ze niets wegen. En onze verhuizers houden echt maar minimaal pauze. Ze bikkelen gewoon door. Binnen mum van tijd zit de hele verhuiswagen vol. Ik vraag me af waar al die verhuisdozen dan bij hadden gemoeten, dat had echt nooit gepast. Het is sowieso verbazingwekkend, dat er überhaupt nog spullen uit ons huis kwamen, als je ziet wat er al weg was. Tenminste dat denk ik op de stoep van het oude huis. Als we in treintjes op de trappen staan dozen door te geven(pfff wiens idee was het eigenlijk een huis met vijf verdiepingen?), ben ik direct uit de droom. We hebben nog steeds veel spullen. Het oude huis is nog niet eens compleet leeg en in de kelder zijn alle kasten vol. Tot aan de dag voor de oplevering slepen we als eekhoorns met verzamelwoede, allerhande tuin- en schoonmaakspullen, lampen mee van oud naar nieuw. Met iedere rit neem je blijkbaar al een stukje afscheid en gaat de knop om. Van mijn eerste column weet je wellicht nog dat ik de laatste uit het gezin was die wilde verhuizen, maar ik heb er geen moment last van dat ik het oude huis achter me moet laten. De buren ga ik missen, 26 jaar lief en leed is iets wat je met je meeneemt, maar het huis is een stapel stenen met mooie herinneringen. De jongste denkt daar iets anders over en gaat speciaal naar het huis om afscheid te nemen. De oudste kom ik tegen als ik met nichtje Emma de tuin in het oude huis aan het fatsoeneren ben. Ik denk:” Goh lief ze komt helpen”, maar het blijkt dat ze vanuit de sportschool uit gewoonte naar (het oude) huis is gereden. Aan hulp overigens geen gebrek. Als je vraagt wil iedereen helpen verhuizen of schoonmaken, dat is echt superfijn! Mijn vader van 78 (je weet wel die alles weet), heeft echt superhard meegewerkt. Ook ongevraagde hulp is heerlijk. Mijn zusje en zwager Rob, weten uit ervaring dat wij graag stomme dingen doorschuiven naar een nieuwe dag. Zij nemen het voortouw, slepen spullen uit de kelder naar de bestemming of stellen voor om deze kast toch nu even in elkaar te zetten. Iedereen heeft bij tijd en wijle een Rob en Daan nodig in zijn of haar leven.


H30 Tot slot; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H30 Tot slot; van Stephanie die je elke week meeneemt in haar klantreis.

Dit is Stephanie haar laatste column! Wij danken haar voor de leuke verhalen die zij elke week voor ons heeft geschreven.

Op de verhuisdag lopen we tegen het feit aan, dat bank en kast toch niet door het trapgat passen. In dit soort gevallen ben ik heel blij, dat we een professional hebben ingehuurd. Benno Knuif verblikt of verbloost niet en laat een lift komen om kast en bank naar boven te transporteren. De jongens van de meubelboulevard, die net onze nieuwe meubels hebben gebracht, blijven nog even om de verhuizers te helpen. In een mum van tijd, staat alles daarna op de plek. Dan gaat de bel en komt Styling for You goeroe Annemarie poolshoogte nemen. Ze kijkt en je ziet van die wolkjes boven haar hoofd verschijnen. “Ik ben even naar de loods”, roept ze. Al snel is ze terug en gaat ze, zoals ik dat van haar ken als een razende door het huis en ineens staan er overal tafeltjes, vaasjes, takjes en liggen er vooral veul kussens. “Wat heb je zelf nog aan accessoires?, nee zilver kan in dit huis echt niet meer”. Mijn zilveren vazen, spiegels en aanverwante artikelen verdwijnen naar later blijkt in de fietstas van zusje Magic Daan. De volgende dag krijg ik ze zwart of groen gespoten weer terug en hebben ze een prachtig tweede leven in mijn gestylde huis. Je weet inmiddels dat ik geen stylinggen bezit, maar ik voel wel wat styling doet. Van een heerlijk huis, verandert het in de tijd dat Annemarie bezig is in een heerlijk gezellig Thuis. Ik ben zooo blij dat ze erbij was in dit proces. Mijn dochters zijn ook blij met haar, ze dachten even dat ze een onbeperkt budget hadden. De kleinste kamer, leek wel een dependance van de loods van Annemarie. Maar dat herstelde na een kort gesprekje, waarin we beide een budget gaven. Het is van zolder tot woonkamer gezellig gemaakt, het is klaar!! Dan komt het moment, dat de hulptroepen vertrekken en wij in onze heerlijke nieuwe fauteuils kunnen gaan zitten, welverdiend met de beetjes omhoog. We kunnen tevreden achterom kijken naar waar we vandaan kwamen, wat er gedaan moest worden en even een moment laten bezinken waar je nu staat. Ons boek heeft mooie blanco pagina’s om weer nieuwe geschiedenis te schrijven. Project verhuizing afgerond, check!

PS: Dit was de laatste column in de reeks #klantreis, die ik voor Kock van Benthem makelaars schreef. Het was superleuk om te doen, Han & Bert bedankt! Ik ben natuurlijk geen doorgewinterde columnist, dus ik was iedere keer verrast door alle leuke en lieve reacties van bekende en ook van onbekenden. Daar de gelegenheid zich nu voordoet, wil ik iedereen bedanken die ons het afgelopen half jaar heeft geholpen. Vanwege het feit dat ik nogal van het harmoniemodel ben, noem ik geen namen, want dan krijg ik ook geen ruzie! 😆