Klantreis

Introductie

klantreis

Ik ga op reis en neem mee……… de komende weken kunnen jullie mijn ervaringen lezen bij het (ver)kopen van een huis. Het proces door de ogen van een gewone, niet ervaren, klant van KockvanBenthem makelaars. Mijn naam is Stephanie Veerdig, jong van geest maar toch al 51 jaar op de teller. Getrouwd met Peter, die veel mensen in Oldenzaal (en daarbuiten) een stralende glimlach bezorgt in zijn mondhygiëne praktijk. Moeder van twee prachtige dochters Michelle (19) en Frederique (16). Verder maakt bruine Labrador Puck ons levendige huishouden nóg levendiger. Op dit moment wonen we in Oldenzaal op de Graven Es. Al vijfentwintig jaar wonen we met enorm veel plezier aan de Ardennenlaan. En binnenkort verhuizen we naar de binnenstad.

Je kunt je mij het beste voorstellen als een jongleur met heel veel verschillende ballen in de lucht. Ik ben een duizendpoot, niet dat ik alles kan, zeker niet, maar ik houd van veel verschillende dingen. Ik ga door het leven onder het motto: Life is short eat dessert first. Ik ben opgeleid als Diëtist en als voedingsdeskundige werkzaam bij Distrivers. Samen met mijn collega’s zorgen wij ervoor, dat mensen in zorginstellingen iedere dag een optimale maaltijdbeleving hebben. 

In mijn vrije tijd zwem, hockey, tennis en golf ik graag. Ik houd van koken en bakken, van wandelen met de hond en vind het heerlijk om in een goed boek te kruipen. Naast dit alles krijg ik van schrijven ontzettend veel energie. Dus ik hoefde niet zo lang na te denken, toen ik gevraagd werd om mijn ervaringen als klant van KockvanBenthem op papier te zetten. Ik hoop dat je geniet van mijn wekelijkse columns! Vanaf 10 maart 2021 elke week een nieuwe beleving.


H1 VT-Wonen van Stephanie; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

VT-Wonen van Stephanie

“Gaan jullie verhuizen? Vraag van een buurvrouw in oktober, nadat wij voor de tigste keer spullen op Facebook aanboden. “Nee, dat is niet de bedoeling”, antwoordden wij toen nog naar waarheid.

Verhuizen, het lijkt het wel alsof iedereen om ons heen er mee bezig is. Het was echt het laatste waar ik mee bezig was. Ik ben gehecht aan de plek waar ik al 25 jaar woon, waar onze kinderen geboren zijn. Een heerlijke straat waar we samen Pasen, zomer, Kerst en oud en nieuw vieren. Waar bij het eerste zonnestraaltje iedereen buiten te vinden is en in is voor een praatje. Ik was in ons gezin dan ook degene die zich met hand en tand verzet heeft tegen een verhuizing. Niet alleen de leuke straat hield me tegen, iedere verandering drukt bij mij de onrust toets diep in. Een aantal jaren geleden dachten onze beide interieur begaafde dochters hun moeder, zonder ingebouwde VT-wonen-module, te verrassen. Ik kwam niets vermoedend thuis, terwijl zij met z’n tweetjes alle meubels in de woonkamer verschoven hadden. Werkelijk alles!!! stond op een andere plek, ik was totaal van slag. Dan kun je ongeveer voorstellen wat alleen denken aan een verhuizing in mijn hoofd al teweeg brengt."


H2 Jagers & verzamelaars van Stephanie; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H2 Jagers & verzamelaars van Stephanie

Bij het denken aan een verhuizing schieten er plaatjes doormijn hoofd van mijn zolder. Ik zeg altijd gekscherend dat wij zijn blijven steken in het tijdperk van “jagers en verzamelaars”. In plaats van planten en bessen, verzamelen wij spullen. Ieder hoekje hebben we maximaal benut met spulletjes. Eerdere pogingen om op te ruimen, strandde altijd met de tekst:”Nee, gaan we niet weggooien misschien kunnen we het nog gebruiken. Nee, dat is van de kinderen, dat is leuk voor later. Ah nee, niet mijn oude Barbies, treinen, elpees…. dat is zonde.” Dus bleef onze zolder en de dependance van de zolder, de garage, een pakhuis volgestouwd met spulletjes. Een gemiddelde rommelmarkt kraamhouder (drie keer woordwaarde) zou er in het pre-Coronatijdperk dolgelukkig van zijn geworden. Mijn standaardgrap over ons huishouden is al jaren: ”Als er inbrekers in ons huis komen, gaan ze weer weg omdat ze denken dat er al ingebroken is”. Het is dus waarschijnlijk wel enigszins voorstelbaar, hoe het met mijn stress hormoon level ging, toen we na de eerste opruimactie toch gingen nadenken over een ander huis.


H3 Adje Adje van Stephanie; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H3 Adje Adje van Stephanie

Met een zusje in de makelaardij en een dochter die Vastgoed en Makelaardij studeert, zou je denken dat je een beetje het klappen van de zweep kent. Toch ging er een wereld voor ons open, toen we na vijfentwintig jaar steady gewoond te hebben, de huizenmarkt op stapten. Mijn zusje zei: “Je moet gewoon beginnen met bezichtigen, als je eenmaal begonnen bent, wil je vanzelf verhuizen. Vooral ook veel huizen gaan bekijken

Dus ik weeeeer als laatste van het gezin, toch maar dé app voor de verhuizer (en nieuwsgierige mensen) Funda geïnstalleerd. Het is overigens Fundaaah en niet Foendah. Funda is namelijk afgeleid van fundum, nee nee niet van adje adje, maar van de betekenis “landgoed”. Ik dacht eerst dat de app het bij mij niet deed, maar het blijkt dat wij in een zeer gewilde vijver zitten te vissen. Voordat je de foto’s van een potentiële nieuwe woonlocatie hebt bekeken, heeft iemand anders het voorlopig koopcontract al getekend. Het is (op dit moment) een snelle overspannen markt, waar je je bijna niet op kunt begeven zonder dat je een beetje kennis van zaken hebt. "


H4 Woonwens van Stephanie; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H4 Woonwens van Stephanie

Funda kent veel filters, dus je moet wel een beetje weten wat je wilt zoeken. Allereerst maar even nagedacht, wat willen we nu eigenlijk? Het antwoord: “het huis waar ik nu woon”, werd niet goed gerekend. Okay dan wil ik: beneden slapen en baden, een zeker zo grote woonkeuken als ik nu heb, evenveel of meer ruimte. Mijn man wilde bovendien een bredere oprit en allebei dachten we in de richting van een vrijstaand huis. Een tuin, daar hoeft voor ons alleen een stoel in te kunnen om lekker in de zon te zitten. Waar wil je wonen? De app van manlief kwam met allerlei huizen in Ootmarsum, De Lutte, Denekamp, Beuningen, Weerselo en mijn Funda liet alleen Oldenzaal en een klein stukje buitengebied zien. Belangrijk om het samen over mijn mening eens te worden. Onze twee dochters hadden daar natuurlijk ook een belangrijke stem in. Oldenzaal werd dus het definitieve zoekgebied. Dromen is hartstikke leuk, maar nuchter bekeken moet het uiteindelijk ook betaald worden. De laatste zoekfilter was dus een bezoek aan een expert op het gebied van geldzaken.

H5 Druk op <Zoek> van Stephanie; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H4 Woonwens van Stephanie

Het hypotheek gesprek van 25 jaar geleden, kon ik me niet meer herinneren. Ik vind financiën gewoon helemaal geen leuk onderwerp, die plaatjes had ik allang uit het archief gegooid. Hypotheekgoeroe Erik, nam ons bij de hand en leidde ons rond in het hypothecaire doolhof. Na anderhalf uur met de financiële billen bloot, wisten we in ieder geval wát we bij het zoekfilter van € tot € reëel konden en wilden invullen. Vooral ook wilden, want pensioen lijkt nog ver weg, maar staat natuurlijk sneller op de stoep dan je denkt (en wilt). Wanneer je de deur van je kantoor voorgoed achter je dicht hebt gedaan, is het handig dat je dan ook nog een boterham kunt kopen. Alle filters ingevuld druk op <ZOEK>.

H6 Steffies droomboom; die je elke week meeneemt in haar klantreis.

H4 Woonwens van Stephanie

Hoe vind je in dit redelijk overbevolkte bos, jouw ideale droomboom? Door vooral veel te gaan kijken, aldus mijn zusje. Niet bang zijn dat je de tijd van de makelaar verdoet. Ook weten wat je niet wilt, is goed om je uiteindelijke droomhuis te vinden. Ik blijk toch kritischer dan gedacht. Ik keur een aantal huizen af, omdat ik de keuken niet mooi vind of omdat ik de badkamer tegels afschuwelijk vind. Het duurt even voordat we iets vinden wat we beide de moeite van bezichtigen waard vinden. Het is een huis waar veel aan moet gebeuren, voordat het in de buurt kan komen van onze droomwensen. Een zwager met verstand van bouwen is in zo’n geval een uitkomst. Een snelle inschatting van onze wensen leverde een bedrag op van €150.000 bovenop de vraagprijs. Bert Kock leidde ons rond en dacht ook mee. “Je zou de trap kunnen verleggen, de kinderen zijn al wat groter dus de ruimte boven heb je over een paar jaar niet meer per se nodig”, etc. etc.. Ik vond het fijn, dat iemand met iets meer verstand van huizen dan wij, ons hierin een beetje aan de hand nam. Informerend, niet dwingend. Dan ga je weer naar huis en begint het afwegen. Ligging is mooi, potentieel is mooi maar dit, dit en dit vinden we niet mooi. Is er wat aan te doen? Zeker was er wat aan te doen, maar geld, tijd en moeite maakte het waarschijnlijk nog niet onze droomboom. Onze eerste bezichtiging leverde dus een no-go op. Moet je in zo’n geval de makelaar afbellen? Of weten ze doordat je geen bieding doet dat je geen interesse hebt? Wij vonden het wel zo netjes om te laten weten dat wij geen interesse hadden. Op naar het volgende huis.